deli saçması

SÖZ

2012-01-23T02:12:00.004+02:00

söz

sen ben oldun, ben sen.
yüzün ışığım, kanın kanım, nefesin nefesimdir.
annen annem, baban babam, kardeşin kardeşimdir.
dostun dostum, düşmanın düşmanımdır.
evin evim, yolun yolumdur.
hastalığın acım, gözyaşın isyanımdır.
ölümün ölümümdür.

http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=27106455

2010-12-20T02:42:00.002+02:00

Yanımdan geçip gittin. Fark etmedin bile beni. Peşinden koşayım dedim, çabaladım; ama çoktan soluğum kesilmiş, ayaklarım düğümlenmişti sanki. Dizlerim kilitlenmiş, enerjim tükenmişti.

Belki de yetmeliydi bu bana. Bir kerecik görmek, bir kerecik yanımdan geçmen, rüzgarını hissetmem yetmeliydi bana.

Yetmiyor işte. Yetmedi. Ne yapayım, istiyorum işte.

Mevsim

2010-10-17T17:44:00.006+03:00

Güneşin üstüne kurumuş yapraklar düşer, onun üstüne yağmur, sonra da bembeyaz soğuk...
Battaniye, tarçın çayı, kış şarkıları ve bir kitap...

Kış hep en son gelir.

Bahar çiçekleriyle ve tüysüz kuş yavrularıyla, gözleri kapalı kedi bebeleriyle birlikte gençleştiğimizi sanırız, oysa bir yıl daha geçmiştir son bahardan beri.

Kış yaşlandırır.

Bahar uyandırır, yaz aldatır, kış öldürür.

Gerçek

2010-09-23T04:11:00.006+03:00

En güzel rüyaları bile karanlıkta görüyoruz.
En güzel rüyalardan bile gerçeğe uyanıyoruz.

Gerçekten kaçmak için, güzeli hayal ederken gözümüzü kapatıyoruz, karanlığa sığınıyoruz.

Gerçek acıtıyor.

Gözyaşı ne kadar aksa da, bir türlü alıp götüremiyor gerçeğin karanlık izlerini, ala bula yalanlarını. Bırakıp gidişler, kavuşamamalar ve ölümün getirdiği ayrılıklar sac ayağı oluyor; ortasında alev alev yalanlar yanarken, üstünde susuz, kavruluyoruz. Çırpındıkça kayıp düşüyoruz, daha çok yanıyoruz.

Gerçek yakıyor.

Hayallerden kaçıp gelen bir söz, bir çiçek bahçesine rüzgar dokundukça salınan kokular gibi başımızı döndürürken, başka bir söz de gerçeğin hançeri gibi saplanıveriyor göğsümüze.

Gerçek kanatıyor.

Ömrümüz güzeli hayal edip gerçeği yaşarken geçip gidiyor. Hep bir şeyin hevesi kalıyor içimizde. İstediğimize kavuşabilsek vedalaşıp hazırlanabilecekken, kaçıyoruz ölümden, kaçarken yitip gidiyoruz, karanlığa gömülüyoruz, bir karanlıktan, bir diğerine...

Gerçek yaşanıyor.
Gerçek tüketiyor.

2010-09-18T00:08:00.004+03:00

Sandığın gibi değildir hiç.
Hiç olmamıştır, hiç olmayacaktır.

Ne sandın ki? Yüzünde her an o gülümseme olacak değildi ya... Sen huzursuzluk ve gözyaşından yaratılmışsın, hâlâ öğrenemedin mi bunu?

2010-07-14T00:00:00.000+03:00

öyle gibi yapmıştı ama
sevecekmiş gibi konuşmuştu,
bakmıştı, davranmıştı

2010-06-13T06:31:00.002+03:00

Gözlerimi kapattığımda kayıp yüzler görüyorum. Onların hiç duymadığım sesleri, hiç bilmediğim sözler söylüyor.

Aralarında koyu bir gölge oluyorum ben; yüzü olmayan, sesi çıkmayan...

2010-06-11T13:13:00.002+03:00

Yalnızlık güzeldir.
Ne bırakıp giden olur, ne de bırakıp gitsin dediğin.
Sadece biraz eksik hissedersin, o kadar.

Masal

2010-05-10T20:05:00.002+03:00

Tersinden başlasın bu masal. Bizim masalımız olsun. Kerevete çıkalım, üç elma atalım gökyüzüne. Sonra başkaları ersin muradına.

Gezelim, dolaşalım, dere tepe düz gidelim. Dağlar aşalım, ovalar geçelim, denizler yüzelim. Büyülü iksirler içelim, sihirli flütler dinleyelim. Bin diyarın sofrasına oturalım, bin baharlı lezzetinden tadalım birlikte.

Her diyarda, kuş tüyü kalemimizi mürekkep şişesine batıralım ve soralım ahaliye:
- Ey ahali, ne istersiniz? Ne yazalım masala? Bizim masalımızda sizler de var olun tüm dileklerinizle...

Yazdığımızı diyarın en yeni kundağına saralım. Kulağımızı yenidoğanın ağzına dayayalım, bize adını fısıldasın ufak nefesiyle. Biz de ona, başka diyarlardan bir isim diyelim. Uzak diyarların bebeleri tanış olsunlar, bilsinler birbirlerini. Masalımız her diyarda yaşansın farklı isimlerle, zamana yenik düşmeden, insana tüketilmeden...

Her masalda olan, üstü kara bulutlu korkunç diyarlar olmasın bu masalda. Ak ışıkla aydınlansın doğanın bin rengi.

"Bir yokmuş, bir varmış" diye bitsin bizim masalımız. Varken yok olmasın, yok olup bitmesin. Var olup sürsün hep.

Bir yokmuş, bir varmış...

2010-03-12T00:30:00.001+02:00

Olmuyor.
Tam bitti derken, yeniden başlıyor.

Fotoğraf

2010-01-07T01:40:00.004+02:00

Rengi solmuş eski bir fotoğraf yıllar sonra büyütülür ve çerçevelenip duvara asılır ya hani; bir kişi, bir çift, bir aile, arkadaşlar, bir sınıf dolusu öğrenci...

Eski fotoğraflarda renkler solgundur. Onlar maskedir aslında. Soluk renkler fosforlu olanların maskesidir. Zamanın taktığı bir maskedir renkli yüzlere.

Gülümsenir ya hep, işte o sırf zaman kolay aşındıramasın diye, biraz daha parlaklık, renk eklemektir yüzlere. Bu da hislerin maskesidir. Hislerin çıplak yüzü fotoğraflarda görülemez hiç.

Zaman yok etmeye yetmez hiç. Sadece aşındırır. Renklerin pastelleri aşınır, solgun yüzler kalır geriye. O yüzlerin şimdiki yaşlılıkları, geçmişin pastelinden izler taşır. Alındaki çizgiler, avurtlardaki çökük, ikinci kat, koyu renkli lekeler, benler, yüzü çevreleyen beyaz saçlar yine maskesidir o eski pastel renklerin.

Hislerin maskesi sadece fotoğraflarda görülür. Eskimiş yüzlerin çizgileri anlatır hisleri, fotoğraflardaki tebessümlerin aksine. Çıplak yüzlerde hisler saklanamaz hiç.

Bir fotoğrafla zamanda birazcık yol almışsan, bilirsin sen de.

2010-01-06T02:13:00.003+02:00

Gülersin de, olmaz.

Eski yalanların nefreti parlar beyaz dişlerinde.

Gözüne kan oturur, beyazı ala bulanır. Siyahı ise büyür, yutar görüntüleri. O ankileri, sonrakileri, öncekileri. Tüm ışıkları, renkleri, yansımaları ve gölgeleri.

Kulağın işitmez olur. Geçmişin çığlıkları dolar içine. Geleceğin tahminleri dolar, şimdinin ise sessizliği dolar ve sağır eder.

Gülermiş gibi yaparsın, kandırırsın. İnanırlar. Çünkü yalanlarına inandırırlar hep, öyle olmuştur önceden hep.

Kusarsın bir gün. O gerçektir. O zaman korkarlar. Sevmezler artık. Severmiş gibi de yapmazlar. Kaçarlar, bırakırlar, kızarlar.

Neyse, öyle olsun. Sen de gülmeyiver gerçekten. Kaçsınlar, bıraksınlar, kızsınlar. Severmiş gibi yapsınlar, sevmesinler, severmiş gibi yapmasınlar. Olsun. Zaman geçiyor, sonun gelecek senin de. Dayan biraz.

Konuş, bağır, sus, gül. Gül, ama inanma.

Kefil

2009-10-16T01:58:00.003+03:00

- Ne kadar iyisin be, bu kadar iyi kalpli birini daha önce görmedim ben. Herkese iyilik yapıyorsun durmadan. Keşke dostun olabilsem senin, senin bana yaptığın iyilikleri ben de sana yapabilsem...
- İyilik karşılık için yapılmaz ki. Öh be, rezalet. Söylediğim lafa bak. Klişe insanı oldum birden.
- Hehe, öyle tabii. Ama yine de isterdim, senin bana ve herkese yaptığın iyilik kadar ben de sana yapabilseydim, başkalarına yapabilseydim... Keşke senin gibi iyi olabilseydim ben de... Ama tüm insanlığın zaafları aynen bende de var.
- Teşekkür ederim, ama çok abarttın.
- Hehe, yok yok, cidden böyle.
- ...
- Kız arkadaşın var mı?
- Yok.
- Niye? Aa, yoksa, erkek arkadaşın mı var?
- Olsaydı sence söyler miydim şimdi?
- İşte bu bahsettiğim. Bir şeylerin farklı diğerlerinden. Söylediğin şu cümle bile farklı işte.
- ...
- Sevgilin yoksa, sana birini bulalım.
- Hehe, yok artık...
- Gerçi, sana karşı insan kendine bile kefil olamazken, başkasına nasıl olur ki?

2009-08-04T15:21:00.002+03:00

(15:17:59) " Q ": slm
(15:18:15) origin of symmetry: selam
(15:18:27) " Q ": hatırlayamadım!
(15:18:37) origin of symmetry: ben de
(15:18:53) origin of symmetry: ya, kedi ister misin?
(15:19:01) origin of symmetry: sokakta ufacık bi kedi var. görmüyor.
(15:19:21) " Q ": kedıden once seni tanımaya calşşsam dıye dusunuyorum
(15:19:47) origin of symmetry: siktiret
(15:20:03) " Q ": iyi ettım ozaman

Sonra Msn'nin bize bir sağ tık kadar yakın güzide işlevleri sil & engelle misyonunu bir kez daha çift taraflı olarak, hakkını vererek tamamladı. Muhtemelen bir ev arkadaşı adayı kaçtı böylece. Ama olsundu. En azından onun kaybı daha büyüktü. Büyük bir şeyin hayali idi.

* origin of symmetry = wecarealot

Işık

2009-07-15T00:58:00.003+03:00

Uykuya dalarken gördüm seni.
Gözlerimin önünde, göz kapaklarımın berisindeydin.
Karanlıktaydın.
Sakin soluğunla hafifçe inip kalkan göğsün, dalgın bakan gözlerin, dağınık ipeksi saçın öylece karşımdaydı. Sıcağı ta karşıdan hissedilen tenin çekiyordu kendine.

Karanlık bazen gizlemeye yetmiyor. Hatta bazen ışık yakıyor, aydınlatıyor, gösteriyor ince ayrıntıları. Duyuruyor, koklatıyor, değdiriyor tenine. Bazen yumuşacık, bazen kanatarak.

Göz kapaklarının ardındaki karanlık gizlerken, berisindeki ışıl ışıl yapıyor sanki. Dünyanın tüm sırları görünür oluyor bu ışıkla.

Seni bu karanlıkta, daha koyusuna, uykuya dalacakken gördüm. Hayalim seni aydınlatıyordu, gösteriyordu bana.

Sen hayalimi aydınlatıyordun. Unuttuğum hayallerimi gösteriyor, hatırlatıyordun bana. Karanlığımı kıran, unuttuğum hayallerimden ve eski günlerden kalma loş ışığa kendi gün ışığını katıyordun. Denizlerin parıltısını, dolunayın yuvarlak beyazını, yıldızların göz kırpmasını, eski gecelerin gaz lambasını ve sarı mum alevini katıyordun.

Karanlığımın koyusunda, kuytusunda seni gördüm. Senin beyazını, ışığını, renklerin tümünü bir arada gördüm.

Sabah gözümü aydınlığa açtım. Evvel zamanlardan gelen alışkanlığıyla karanlık yerini güneşe bırakmıştı.

Gün ışığı her şeyi göstermeye yetmiyordu.

2009-07-08T03:14:00.002+03:00

Ayakta duramadım, düştüm. Tutan olmadı.

Hiç olmaz zaten. Sonra eller uzanır; hiç kalkamayayım diye. Tam tutunduğumda, tekrar bırakmak için. Tekrar tekrar düşeyim diye.

Düşünce bakamam, göremem. Ciğerimdeki nefes taş keser. Dilimdeki söz susar, kulağımdaki ses coşar.

Yalan.

Bunların hiçbiri olmaz. Taşa çarptığım yerden kan sızar ince. Yanar cayır cayır, sokağın, yolun tozu, toprağı değince. Üflerim, geçmez.

Hatta belki, bunlar da olmaz.

Düştüğümü sanırken, zaten yerde olurum. Dünyaya toprağın altından bakarım. Gördüğüm sadece karanlıktır.

Bu da mı değil? Olmadığının kanıtı ne?

Ne Bu Eşcinsellik Ulan?

2009-06-30T04:24:00.003+03:00

Eşcinsel olmanın en kötü yanlarından biri, herkese aynı şeyleri tekrar tekrar milyon kez anlatmak zorunda olmak. Yine rahat duramadım, "bi kes birader!" demek yerine tartışmayı göze alarak giriştim yazmaya.

Burada.

Ev Arkadaşı Arayan?

2009-06-24T17:13:00.002+03:00

Efenim, epey oldu, yazmıştık buraya ev ve ev arkadaşı arayacağımızı.

Şimdi durum biraz değişti. Hazır eve tabiri caizse "lök" diye yerleşme, efendime söyleyeyim, işin kolayına kaçma hevesine kapıldık.

Maslak'a kolay ulaşabileceğimiz bir yerde yaşamak istiyoruz bundan böyle. Elbette evdeki diğer kişilerin eşcinsel dostu olması şart. Eski evimizden kaçışımıza sebep bir şey bu üstelik, öyle böyle değil.

Ne bahtsızız ki, o taraflarda evler pahalı. Öğrenci bütçesiyle yaşamaya devam edeceğimizden, pahalı teklifler direkt elenecektir. "No pic no reply" gibi bir şey.

Kendinden "biz" diye söz eden insan modeli taklidi yaptık bu yazımızda.

Kemik

2009-05-22T14:25:00.010+03:00

Ne zaman gülsem boğulurum.

Suyla değil, havasızlıktan değil. Başka bir şeyden.

İçime dolar. Ciğerlerime dolar, dolar, göğsüm patlayacak gibi olur. Gırtlağıma kadar gelir sonra, ağzıma dolar, genzime dolar, burnumdan akar. Parmak uçlarımdan damlar, tırnağımla etimin arasından.

Kusar gibi olurum, öksürürüm ölür gibi. Çırpınırım, titrerim. Bitmez.

Ölmek değildir bu. O yüzden bitmez.

Gücüm tükenir, düşecek gibi olurum. Gözlerim kararır. Kulaklarım patlayacak gibi, acır.

Başım döner sonra. Her yer döner. Karanlık da olsa döner. Hissederim, etrafta çarpacak şeylerin hepsi duruyordur daha. Çarpsam canım yanar. Derim kesilir, kanım akar. Sıcaksa dağlar, soğuksa dondurur. Çünkü ölmek değildir bu. Çarpsam can yakarım, kanatırım, dağlarım, dondururum.

Öldüğüm zamanlar da olur benim. Gülünce değil, başka zamanlar.

O zaman durur her şey. Yine karanlık; ama dönmez başım. İçime dolduğunu hissetmem bu kez, zaten dolu olurum. Dolmuş, dolmuş, şişmiş, gerilmiş, patlamış, yine dolmuşum, sonsuz kere olmuş bunlar. Sonsuz kere dolmuş içime, damarlarıma dolmuş, patlatmış onları. Kan yok artık. Damar yok, et yok. Hepsi kemik. Kırılmayacak kadar güçlü, çürümeyecek kadar kuru, katı, nefes aldırmayacak kadar yoğun. Görünmeyecek kadar karanlık. Tek parça olurum ölünce.

Ölünce çevremdeki durgun karanlık dalgalanır bazen. Ufacık dalgalar süzülür üzerinde, çarpar hafifçe, daha küçük dalgalara bölünüp geri döner. Oradan oraya gezer etrafa çarparak. Gücü azalır, daha küçülür, hızı azalır, sonunda yine bana çarpar. Katı bedenime yayılır titreşimleri. Karanlık yine durgunlaşır sonra.

Karanlığın içinde, daha yoğun bir karanlık olurum ölünce. Daha katı, daha kemik, kansız, kalpsiz, nefes almayan, görmeyen, görünmeyen. Hissetmeyen.

Bazen etrafımdaki durgun karanlığın küçük dalgaları çarptığında bana, tutarım. Bastırırım kendime. Öksürmeye başlar ciğerlerine dolan beni atmak için. Çırpınır. Daha çok bastırırım. Daha derine, daha yoğuna, katıya, görmeyene, görünmeyene, dışarıdan daha uzağa. Ellerimin arasında, kuru, çatlak avuçlarımın içinde titrediğini hissettikçe daha çok bastırırım.

Durur sonra.

Öksürmez, çırpınmaz, titremez. Nemli sıcağı avcumun çatlaklarından girer içeri. Katılığımın içinde gezinir. Yukarı çıkar yavaşça, kemikleşen gözlerime ulaşır. Sarar onları, sonra önünde toplanır, damlar.

Koca bir karanlıkta, eski günlerin rengi, sesi, tadı, hissi, hatırası, çocukluğu, küskünlüğü, çilesi, eğlencesi, iç burukluğu, iç sıkıntısı, sessizliği, pişmanlığıdır o küçük dalgalar.

Uzun yıllarda, saniyelerdir sadece.

Ölünce hissetmem hiç. Sinirlerim de katılır kemiğime, katılığıma, işlemez olur. Çünkü sebebim yoktur artık. Belki hiç olmamıştır, belki de o küçük dalgalar onların rengine boyanır, ışığını ışıldar.

Oysa gülünce... Henüz kemik değilken, katılık dolar içime. Damarlarımı boşaltıp yerini alır kırmızı kanımın, kurutur hepsini. Bunu hissederim. Etim de durur daha, sinirlerim de. Kessen acırım, yaksan acırım. Çünkü daha kararmamışımdır büsbütün, gözlerim kapalı da olsa görürüm.

İçime dolan, saniyeleri çevreleyen uzun yıllardır.

İşte o zamanlar, vardır, ya da ben öyle sanırım, yanılırım.

Beni boğar.

.

2009-05-21T23:59:00.003+03:00

Bazen her şey bitsin istiyorum.
Telefon kapansın, Msn "uninstall" olsun, bir daha yüklenmemek üzere.
Zil bozulsun, anahtarını kaybetsin evdekiler, eve kimse giremesin.
Komşu çocukları bağırmasın. Yok olsunlar hatta. Komşu çocuklarının anne babaları, kardeşleri de. Arkadaşları, akrabaları, evcil hayvanları, bi taraflarından uydurdukları görünmez arkadaşları da.
Çöpü karıştırıp duran, bahçeyi istila etmiş, nereden geldiği belirsiz mavi gözlü beyaz kediler de. Bağırmasınlar bir daha sabaha kadar.

Işıkları söndüreyim. Sigortayı kapatayım hatta, çalışamasın hiçbir şey.

Müzik de sussun artık! Sevmiyorum. Nefret ediyorum hatta bu şarkılardan.

Duymayayım hiç ses. Araba gürültüsü de gelmesin, kedi sevişmesi de, çocuk bağırtısı da. İkide bir halı çırpan kadın da artık düşsün mü o koca halıları bam güm çırptığı çatıdan, kocası eve mi kapatsın, bilmiyorum da, yok olsun.

Duymayayım hiçbirini. Görmeyeyim. Bakmayayım bile.

Hatırlamayayım. Çabalamayayım. Heveslenmeyeyim.
Nefesim kesilsin. Kararsın gözlerim. Bitsin.

Kayıp Bloglar

2009-05-19T04:13:00.002+03:00

Yıllar sonra memlekete dönmek gibi.

Kimse kalmamış. Bloglar kapanmış, profiller silinmiş. Taşınıp ulaşılamayan eski arkadaşlar gibi. Ya da gizlenen bloglar... Onlar da telefona çıkmayan arkadaşlar gibi.

Önceden dedim, ben herkesi özlüyorum. Geçmişin her bir anını. Hatırlamadıklarımı bile. Özlem de değil tam, merak sanki.

İşte okuduğum blog yazarlarını da merak ediyorum. Okuduğum, okuyan, yorumlar yazdığımız...

Hatta, bir şey demeden kaybolanlardan olduğu için kızsam da, hâlâ takip listesinde olduğum kişi bile ne yapıyor, merak ediyorum.

Neyse. Umarım herkes iyidir, yine bir yerlerde yazıyordur içindekileri.

Ha, unutuyordum az daha. Bu blog öleli çok oldu da, ruhu sıkışıp kaldı. Görevi bitmemişti henüz. Perili ev filmleri gibi. Değil ama benzer.

Bakalım, içe dolan karanlıklar mı taşar bir gün buraya, yoksa kulaklıktan sızan şarkılar mı? Belki de hiçbiri olmaz, kaybolur gider. Veda etmeye gerek yok ne de olsa.

Eşcinsel Belediye Başkanı

2009-04-11T08:38:00.006+03:00

Milliyet'te bir Can Dündar yazısı. Tek Yön'de eğlenen Paris Belediye Başkanı Bertrand Belanoe ile yakında yine Topbaş ile el sıkışmaya gelecek olan Berlin Belediye Başkanı Klaus Wowereit'tan bahsediyor, onların eşcinsel olmalarından kimlik siyasetine ve "Türkiye'de bir eşcinsel belediye başkanı" konusuna dönüyor.

Yazı "Eşcinsellikleri bir yana, ama bu yönleriyle iyi birer örnek sayılmazlar mı?" diye bitiyor.

Eminim bunu kimse "Eşcinsellikleriyle kötü örnek olsalar da..." diye anlamayacak. Zaten kimsenin aklında yok "eşcinsellik kötüdür" diye bir şey. Zaten en aklı başında görünen yazarlar bile homofobi saçsalar, yine de hiçkimse eşcinselliği yüzünden öldürülmez. Ben de laf ebesiyim zaten.

Bir de merak ettim, Topbaş efendi o gay başkanlarla el sıkışırken neler hissetti acaba? Şehrindeki başka eşcinsellerin, travestilerin filan kendisiyle el sıkışmaya kalksalar hissedecekleri şeyi söyleyeyim: cop, tekme, yumruk...

Üzüldüğün Şeye Bak

2009-03-24T01:17:00.002+02:00

Sürekli mızmızlanıyorum, dertlerimi anlatıp duruyorum etrafımdakilere. Bunun onlar için ne kadar sıkıcı bir şey olduğunun farkındayım. Kazık kadar adam oldum, hâlâ sulugöz ufaklık gibiyim. Blog da bundan nasibini alıyor, iyice arabesk oldu.

Ama... Soruyorlar, söylüyorum. Kötü hissediyorsam "ay çok iyiyim canım, harikayım" diyemiyorum. Sınavım varsa ertesi gün, "naptın çalışabildin mi?" deniyorsa, "yok aq, yine yetişmiyo, kafam almıyo, daha bikaç yüz sayfa var..." derken sözüm kesiliyor, "Yaparsın yaparsın, çalışmışsındır sen" deniyor. Kuduruyorum. Şu yapmacık hâl hatır sorma saçmalığına bir türlü alışamadım. El öpmek kadar gereksiz, zararlı, pis bir şey.

Onlar için benim bir sınavdan düşük almam, dersten çakmam, okuldan atılmam önemli değil pek. Olması da gerekmiyor tabii. Ama sorulduğu zaman anlattığım dertlerimin hafife alınmasına, "tek derdin bu olsun" diye dalga geçilmesine gıcık oluyorum.

Şu lanet okulun çok önemli olmadığını ben de biliyorum. Gerçi hedeflerim için neredeyse bir şart olsa da, atılmak bir son olmayacak. Ama o başarısızlık hissinin benim sonumu hazırlayacağını anlamıyorlar.

Sıkıntıların büyüklüğü değil, sahibine hissettirdikleri önemli. Boyu değil işlevi.

Hep Aynı

2009-03-20T22:35:00.004+02:00

İlkokuldaki özel günler geldi aklıma bu sabah. Yerli malı haftası, okulun son günü falan filan. Kıyafet serbest olurdu, o mavi şeyi giymezdik o gün. Sıralar tahtaya karşı değil, birbirine karşı olacak şekilde ikişer gruplu olarak düzenlenirdi. Evden gelen pastalar, börekler, kuruyemişler yayılırdı sıraların üstüne. Bir teyp gelir, abuk sabuk şarkılar çalardı. Sonra dans edilirdi. Erkeklerle kızlar tabii, ama kız kıza, erkek erkeğe dans etmek de gayet kolay ve çok da sıradışı olmayan bir şeydi.

İşte o günlerde, heyecanlanırdım hep. O gün okul güzel gelirdi. Herkes güler, eğlenirdi. Okuldan çıkıp eve giderken de bir hüzün çökerdi aslında. O günler kolay elde edilmiyordu çünkü, bekle bekle... Çok zamanda bir kez olurdu işte.

İşte o günlerde, bir şey hissederdim. İçimde kıpırdayıp dururdu. Çırpınır, çıkmaya çalışır, ama canımı acıtmazdı hiç, yırtmazdı derimi.

Yıllar geçti bunların üstünden. Şanslı olanlardanım, uzun yaşayanlardan. Hani şu torun torba sahibi olup yatağa düşmeden, en uygun zamanda çekip gidenlerden. Sonum evimdeydi. Köpüklü, az şekerli sabah kahvemi içerken gözlerini gördüm. İçimdeki şey kıpırdadı, biraz çırpındı. Sonra yavaşladı. Durdu.

Aşk hep aynı. Çocukken de, ölürken de.

---------------------------------------------
Şarkı başka bir yazı içindi aklımda. Yazamadım onu, iki satırla kaldı. Bu kadar anlamsız, boş bir yazıya katık olamayacak, olursa yazık olacak kadar güzel bir şarkı. Ama paylaşasım var.

Ev Arkadaşı Arayacağım

2009-03-19T01:11:00.006+02:00

Henüz aramıyorum. Yaza doğru, yazın, ya da sonbahara doğru ev değiştirmem gerekecek, ev arkadaşı da bulmam gerekecek. Mayıs, Haziran gibi, ya da Eylül'e doğru. İstanbul'da, Mecidiyeköy, Maslak, Levent veya buralara kolay erişebileceğim bir yerde kalmak istiyorum, ama işsizliğimin ne zaman sona ereceğini bilmediğimden öğrenci bütçesiyle yetinmek zorundayım.

Söylememe gerek var mı bilemedim, homofobik olmayan ev arkadaşı istiyorum; zira ben eşcinselim. Hani şimdiye kadar anlamadıysanız diye :) Benim için cinsiyet ve cinsel yönelim önemli değil.

Erkenden haber vereyim de, böyle bir planı, ihtimali olan varsa haberleşelim, ayrıntıları konuşuruz.

r1024x768@gmail.com email adresim, blog'dan gördüğünüzü belirtirseniz çok sevinirim.

Çk saol tşkr edrm tnkyu öptm by.

We Care A Lot, See You In The Next One

2009-02-18T21:02:00.005+02:00

"Ne bu abuk sabuk nick!" diyenlere, We Care A Lot Faith No More'un bir şarkısı. 1985'te çıkmış olmasına rağmen, video biraz 90s görünüyor. Farklı "release"leri var şarkının, video belki gerçekten doksanlarda çekilmiştir.

"Ne bu abuk sabuk adres!" diyenlere, See You In The Next One ise The Verve'ün şarkısı.

Faith No More - We Care A Lot

Dert Dinlenir

2009-02-15T19:35:00.004+02:00

Ben sıkılıyorum. Hem de öyle böyle değil. Anlatın, dinleyeyim, kendiminkileri unutayım. Siz de rahatlayın, ben de.

Email: r1024x768@gmail.com
MSN: r1024x768@hotmail.com

Ya valla bak, ciddi ciddi istiyom bunu. Yok mu hiç okulu uzatan, sevgilisinden ayrılan, arkadaşıyla kavga eden?

Foto: Güzin Abla

Pastel Güneş

2009-02-15T12:56:00.005+02:00

Üç-dört yaşındaydım. Büyük şehrin betonları arasına gömülmemiştik henüz. Hatta İstanbul'u duymamıştım bile, hiç de umrumda değildi. Doğduğum, oturduğumuz ilçede küçük evimizin koca bir bahçesi vardı.

Annem ve babam hemen karşıdaki okuldaydı. Arabaya binmeye gerek yoktu işe gitmeleri için, hele benim şimdi yaptığım gibi, iki saatte varmıyorlardı. Belki başkalarının metrosu, metrobüsü yoktu o zaman; ama bu hiç umrumda değildi.

Yandaki koca bahçedeki güzel kokulu domateslerden yiyebilirdim. Büyükbabamın ve babaannemin domatesleri. Bir de büyük ayva ağacı vardı orada.

Üst kattaki ev sahibi teyzenin daha küçükken beni uyutmaya çalıştığını hatırlıyorum. Gözümün önüne geliyor öteden izliyormuşum gibi, oysa o görüntüdeki yüzüne örtü örtülüp sallanan kişi bendim. Ben uyutulurken başka teyzeler de vardı odada, kim oldukları hiç umrumda değildi.

Pastel ve kuru boyaları severdim o zamanlar. Sıcacık sobanın yanındaki minderde oturup bu boyalarla resim yaparken, yıllar sonra siyah kurşun kalemle de güzel resim yapılabileceğini öğrenecek olmam hiç umrumda değildi.

Bob Dylan, Simon and Garfunkel, Pink Floyd ve Boney M benim için sadece salondaki vitrinin üstünden odaya yayılan seslerdi o zamanlar. Bahçedeki kediyi bir an unutmuş, sıcak sütle dolu cam bardağımın kırmızı plastik altlığıyla ilgileniyordum kahvaltı masasında. Piyano, gitar ve mandolinse sulanan domates bahçesinde çıkışan solucanları görmek için koştuğumda aklımdan çıkıyordu tamamen. O bahçenin bir köşesinde dereotu kokusu, o büyük ağaçta ötüp duran guguk kuşları ve iki yanında destek tekerleği olan bisikletim vardı.

Eve girerken kafamı çevirip bakmıyorum şimdiki bahçeme. Belki de artık siyah kurşun kalemle de güzel resim yapılabileceğinden haberdarım, belki Simon and Garfunkel'in plağı benim için önemli, piyano ve gitar duyunca elimdeki siyah kurşun kalemi bile bırakıyorum, sütü hangi bardakla içtiğimin önemi yok, hatta ne zamandır süt bile içmiyorum. Kafamı çevirip bakmıyorum, çünkü değiştiğimi görmekten korkuyorum.

Üç-dört yaşındaydım. O bahçede, bir yaz günüydü. Gözlerimi kıstım, güneş kirpiklerimde süzüldü. Çizgi çizgiydi ışık, ve siyah kalemle değil, pastel ve kuru boyalarla çizilmişti.

Bir yaz günü, o bahçede, o ana döneyim istiyorum. Mavi gökyüzünde pamuk bulutlar, burnumda dereotu kokusu, iki yanında ufak tekerlekleri olan bisikletimin üstünde, kirpiklerimin siyahlarını süzdüğü güneşin pastel çizgilerini seyredeyim. Başka hiçbir şey umrumda olmasın.

Sevgililer Günü Arifesi Sızlanmaları

2009-02-12T14:28:00.006+02:00

Efendim, bildiğiniz gibi cumartesi sevgililer günü. Sevgili sahibi olmak mutluluk kaynağıyken, yalnızlık da aksine can sıkıcı bir şeyken, halihazırda mutlu olanlar için özel bir gün tahsis ediliyor. Hiç adil değil. Üstelik o gün sevgilisi olmayan zavallılar eve kapatıylıyor. Zengini daha zengin, fakiri daha fakir yapan ekonomik düzen gibi; aynı şeyi duygular üzerinden gerçekliyor. Üstelik ekonomik tarafı da var bunun, azımsanmayacak düzeyde. Şimdi sokağa çıksak, her taraf kırmızı kalp şeklinde ıvır zıvırla, afişle filan doludur, televizyon reklamlarını da tahmin edebiliyorum.

- Sevgili senden, kontor bizden! 14 Şubat'ta sevgilinle doya doya konuş.
- Sevgili senden, yemek bizden! Kim demiş aşk doyurmaz diye? Beleş yemek, yin gari!
- Bir I LOVE YOU yastığı alana ikincisi bizden! İkisini aynı anda idare edenlere...
- Sevgili senden, düdük bizden! (Olmayacak şey değil, Prison Break'te Sucre'nin başına gelmişti hani, belki bazılarının ihtiyacı vardır...)
- Eskisini getir, yenisini götür! (Kampanya budur!)

Varsayılan ilişki hep çapraz ilişki (cross-correlation) ve varsayılan finansal yükümlü de erkek tarafı. Bu reklamlar da erkeklere yönelik. Tabii hatunlar da görecek reklamları, baskı yapacak "aa aşkım bak yüzde yirmi indirim varmııışş" diye. Aynı oyuncakların renkli olması gibi, ilgisini çekecek çocuğun, annesi karşı gelemeyecek.

Aslında ticari kaygının yanında erkekler için belki bir de ödüldür bu indirimler, kampanyalar gerçekten. O kadar abaza genç erkek varken, hatun yapmayı başarmış olanları belki ödüllendirmek istiyordur bu sektör. Kendi de üç beş kazanır zaten, yemek beleşse içki pahalıdır falan filan.

Kimsenin ilişkisiyle, aşkıyla, günüyle, kampanyasıyla bir derdim yok aslında. Ama rahatsız olduğum şey haftanın en "gezme tozma günü"nü onlar yüzünden evde geçirmek zorunda olmam. Bir arkadaşımı arasam, "Ya ben sıkıldım, hadi dışarı çıkalım, kahve bira filan içeriz, ya da sinemaya gidelim" desem, "Olm bugün sevgililer günü, manita sanmasınlar bizi, hiş alo" diyecek. Sahip olduğum arkadaşların da tamamına yakını erkek olduğundan, "hadi dışarı çıkalım, bizi sevgili sansalar da sorun olmaz" diyebileceğim kız arkadaşım da yok. Tek başıma sinemaya gitmeye kalksam bile ciddi bir ayrıma maruz kalacağım, benim bilete verdiğim paraya iki kişi girecekler içeriye, üstüne bir de beleş mısır fişi alacaklar, üzerinde kırmızı kalp olan.

O gün geldiğinde, gördüğüm sevgililerin karşısına geçip başım dik, gözüm pek, "abazaysam günahım ne?" demek istiyorum. Hatta bir abaza timi kurup bunu ekip hâlinde, senkronize bir şekilde gerçekleştirerek işlevselliği, verimi arttırmak istiyorum.

Gay Life

2009-02-08T22:37:00.004+02:00

Bazen inanıyorum sapıklık diyenlere. Yukarıdan biri verecek şimşeği, helak olacağız biz günahkâr güruh. Dünyayı huzur kuşatacak.

Aylar sonra da olsa, bir kez daha haklı çıkmanın üzücü gururunu yaşıyorum. Boktan bir gurur bu, insanın içine sıkıntı sokan cinsten.

Küçükken, gay tanışma sitelerinde 30+ abiler hep sadece "seks" arayanlardı. Yıllar bilgelik getiriyor anlaşılan. Bu saçmalığın içinde bir "gerçek" olmadığını, bunun puslu yalanlarla donanmış rezil bir hayat olduğunun farkına varmış, günahın tadına varmaya çalışıyorlardı demek.

Gay dediğin iyi rol yapar. "Seviyorum" der, yersin. Yalan dolan işte.

Gay life denen bu sosyokültürel yapı... Sokayım kültürüne.

Mesaj

2008-12-30T02:34:00.010+02:00

Zaman geçer, gider. Silmez hiçbir şeyi, ama üstünü örter, saklar senden. Nasır tutarsın artık, hissetmezsin eskisi gibi.

Her şeyin bir anda yok olur bazen. Telefonun artık çalmaz. Cuma iş çıkışının gelme sebebi yoktur artık, gelse ne olacak ki? Sanki koşa koşa gidip sarılacaksın boynuna, içine çekeceksin kokusunu, gözlerin kapalı... Ayrılık sonrası bu. Zaman yine yanındadır senin. Elinden geldiğince çabuk davranır, ama çok da hızlı olamaz, zordur. Unutturmaz, ama acısını alır, ateşini alır o şeyin. Batmaz içine artık. Ya iyi hatırlarsın eski günleri, ya da köşeleri törpülenmiş, yuvarlanmış hâlde kalır gider içinde. Unutturmaz ama zaman.

Aylar sonra... Bittiğine inanmış, ama hâlâ sindiremiyor olsan da, köşeleri yuvarlamaya başlamıştır zaman. İşte o sırada, bir mesaj gelir. Karanlığa iyice gömülmüşken... Sesler kafanı ezerken, içini çekerken dışarı, kalırsın öyle. Anlatacak kimse yoktur, paylaşacak yoktur kabuğu yolunan yaranın acısını. Aynı aylar önce olduğu gibi...

Demiştik ya, arkadaş denen şey yalan, yalnızsın. Kayboluverirler onlar zaten. Karanlıktayken gelip bir mum yakmaz hiçbiri. Disko ışıklarında belirirler. Parlak, fosforlu ışıklarda, suratlarında koca bir gülümsemeyle beliriverirler yanında. Ya da bazen, "canım sıkkın" diye çalan bir cep telefonunun yanıp sönen ışığından çıkarlar, açarsın, anlatırlar. Zayıf, titrek mum ışığı yeter aslında sana, başkaları gibi renkli, güçlü ışıklar istemezsin. Ama yoktur işte. Gözlerin de kapanmaz, arar onlardan birini durmadan. Hangisi olursa. Eski günlerden bir sokak lambası, ya da dediğim mum ışığı. Gözlerin kapanmayınca karanlık iyice esir eder seni. Sesler, şarkılar içini çeker, boşaltır; karanlık dolar içine.

O mesaj... Sevinsen olmaz, üzülsen olmaz. İçine batan şeyin sivriliği, keskinliği tam azalırken, yaralar iyileşirken, bir yenisi eklenir. Meraktır bu.

"Ne diyecekti acaba?" dersin. Ne diyecekti acaba, on dakika önce baksaydın şu mesaja... "Seni bundan sonra hatırlamayacağım, hoşça kal." da diyebilir, "Hayatımın içine ettin!" de, "Belki..." de...

Merak bazen güzeldir, ama böyleyken zordur.

Eskisi yetmezmiş gibi, bir de bu sızı katılır içine. Paramparça olur orası. Nefes almak istemezsin, istemedikçe dolar içine, patlayacak gibi olursun. Gözün kararırken içine çekersin, gelmez; karanlık dolar yine içine, boğulacak gibi olursun.

"Keşke" dersin yine. Keşke, ya hiç başlamasaydınız, arkadaşlık güzeldi; ya da bitmeyecekti, zorlayacaktınız. Bulmak kolay değildi, niye böyle kolay yitirdiniz?

Para gibi. Kazanmak zor, harcamak kolay.
Zaman gibi. Geçer gider, ama hiç bitmez.

Kan, Çile ve Parfüm Kokusu

2008-12-26T12:43:00.003+02:00

Sevgili İnsanlar,

Size uzun zamandır yazamıyorum yine, yazmak istediğim birkaç şeyi de unuttum, hevesim kaçtı falan filan.

Kurban bayramı... Her tarafın kan ve bokla kaplandığı, üstüne bir de hayvanların sıcak iç organ kokularının difüzyonla burnunuza ulaşırken soğukta bıraktığı buharı da görebildiğiniz bir garip etkinlik. Sevdiğim tarafı da var, insanların güler yüz ve yardım çabasıyla garip bir ruh hâline bürünmeleri, aramadıklarını arama, görmediklerini görme mecburiyeti hissetmeleri. Şart mı? Değil tabii; bazen seviyorum ama bayram ziyaretlerini ben.

Yine dert yanayım biraz sizlere. Aylardır bir şeyler olsun diye çabalıyorum, bir türlü düzene girmiyor. Sürekli kafada düşünceler, oradan oraya koşturmalar, kendi canım yetmiyormuş gibi etrafımdakilerinkini de iyice sıkmam, sonuçta ise hiçbir şey elde edememem... Hayatım bir türlü olduğundan daha güzel olmuyor. Başkalarının daha az çabayla elde ettiklerine ben yaklaşamıyorum bile. İş güç gibi şeylerden bahsediyorum. Burada kalacaktım madem, niye o kadar çabaladım?

Bir de işe yarama düşüncesi var. Faydalı bir şeyler yapayım diyorum, işe yarayayım, ölürken huzurlu olayım diyorum. Yine olmuyor. Sivil toplum aktivistleri, siyasetçiler, bilim adamları, sokak hayvanlarını besleyen insanlar gibi bir işe yarayayım diyorum, beceremiyorum. Elimi kolumu bağlayan zincirler acaba kırılacak mı bir zaman?

Herkes nasıl her şeyi başarıyor? Hem okul, iş, hem sosyal başarılar, hem gezme tozma, hem aşk, hem müzik, nasıl yapıyorsunuz ey insanlar bunu?

Yine de hayatımın daha fazla olmasını istediğim mevcut güzelliklerini hiçbir şeye değişmem, şükür filan ediyorum onlara sahip olduğum için.

Birazdan, mesai başlayınca yeni koşturmacalara girişeceğim, yine sonuçsuz kalacak.

Belki bazıları başarmak için, bazıları tüketmek için, bazıları da çabalamak için geliyordur dünyaya, kim bilir...

Berbere gitmiştim bayramdan önce. Usta saçları kesiyor, yeniyetme bir çırak da yok peeling yapıyor, yok jöleliyor, fönlüyor filan.

- Abicim istemiyom peeling filan, kurut yeter.
- Peki, ama fön çekerim ağbi.
- Yav istemiyom.
- Olmaz abi, çekecem. Bugün bi tane çekebildim sadece.

Çalışan fön makinesinin gürültüsünde, arkada altı-yedi kadar adam varken:
- Çok mu seviyon çekmeyi?
- Evet abi, günde hiç değilse beş-altı kere çekiyom.

Bir garip hissettim kendimi, aynadan bir baktım arkaya doğru. Fön makinesinin sesinden yükselen sesimizi işitmiş olacaklar, garip garip bakıyorlardı bize. Eh, erkek güruhu için "çekmek" ilginç bir fiildir, kulaklar kabarır hemen.

İş bitti, garip saç şeklimle koltuktan kalktım, berber abinin yanına gidip "Sizin adam yine şekil yaptı yav" dedim, güldük. Onun arkasında ayakta dikilen, ceketli, siyah gömleğinin bağrı açık abi eğildi, kokladı. Parfümü çok sevmiş. Mahalle delikanlısı orta yaşlı siyah gömlekli siyah ceketli bağrı açık abiyi garip saçlı bir erkeği koklarken görmek garip geliyor biraz. Parayı verdim, montumu giydim ve çıkarken başka espriler yapıldı.

Eve gittim, saçlarımdaki kimyasalları birkaç kez şampuanlayarak çıkardım.

Hâlâ

2008-11-28T23:41:00.005+02:00

Ben hâlâ özlüyorum.

Sarıldığımda sıcağını, öptüğümde tadını özlüyorum.

Daha eskiden, bir kedi vardı, onu özlüyorum. Yanıma sokuluşunu, ama dokunmaya kalkınca hissettiğim dişlerini...

Ve hepsinin yanında, kulağımda sakince mırıldanan bir şarkı... Huzuruma huzur katan bu sesin eli elimi tutarken uykuya dalmayı özlüyorum, boynumdaki sıcak nefesi...

Daha eski... Baktığım, farkedilince kaçtığım gözleri özlüyorum, hiçkimseye söyleyemediğim...

Çocukluğumu özlüyorum bir de. Kim özlemez ki onu zaten...

Ben galiba hiç unutamıyorum.

Yeter Ulan!

2008-11-27T04:11:00.004+02:00

Hm, bugün yeni bir şey öğrendim. "Arkadaşları atlattık, sıra ailede, hadi bakalım" derken, aslında atlatamadığımı öğrendim.

Nasıl bir insanım ben yareppi? Nasıl bir çevrem var böyle?

Acaba bir yerlerde, diğer özelliklerim yüzünden eşcinselliğime katlanan insanlar yerine, eşcinsel olmamla hiç ilgilenmeyip sadece o diğer özelliklerimle ilgilenecek insanlar var mı? Onlarla nasıl arkadaş olabilirim?

Sayıları giderek azalan, artık neredeyse hiç kalmayan arkadaşlarımın eşcinselliğimden haberdar olan kısmı, buna başka sebepler yüzünden katlanan insanlar. Aynı okullarda okuduğumuzdan, ortak geçmişimiz, ilgi alanlarımız yüzünden ve özgürlükçü zihniyet, modernite bunu gerektirdiğinden katlanıyorlar eşcinselliğime.

Yatağa attığı ve atmak üzere projelendirdiği kadınları uzun uzun anlatan bir arkadaşım katlanıyor katlanmasına, benimle görüşmeye devam ediyor; ama sınırı da çiziyor: "Eşcinselliği konuşmak beni geriyor, rahatsız oluyorum, iğreniyorum". Zaman geçiyor, yeri geliyor, söylüyorum o arkadaşa: "Sen rahatsız oluyordun bu konudan...". "Seksten, yani şunu yaptım bunu yaptım diye konuşulmasından" diyor. Aslında ben hiçbir arkadaşımı biriyle sevişirken düşlememiştim; sevdiği pozisyonlar, çıkardığı sesler... Bana ne ki?

Sadece geylerle mi arkadaş olmalıyım yani? Sokaktakiler kadınlarla sevişmemi istiyor. Arkadaşlık sitelerindekilerse kendileriyle...

Niye biraz sohbet edip, müzik dinleyip sonra uyumak üzere ayrı yataklarda yatabileceğimiz birileri yok? Niye bu yaşta herkesin ergenlik döneminde çözdüğü şu sorunlarla uğraşmak zorundayım?

Çok bir şey istemiyorum aslında. Eskiden arkadaşı olduğum kişilerin, eşcinsel olduğumu öğrendiklerinde de arkadaşı kalabilmek istiyorum. Eskiden biriyle nasıl seviştiğimi düşünmeyen kişilerin, yine düşünmemesini, böylece benden iğrenmemesini istiyorum. Onlar bunu beceremiyorlar, ben de artık böyle bir çevreyle uğraşmak istemiyorum.

Lütfen bundan sonra hayatıma girecek insanlar Wikipedia'dan filan biraz çalışmış olarak gelsinler, anlatmaktan yoruldum, kabullenilmeye çalışmaktan sıkıldım.

DİKKAT! İBNE ÇIKABİLİR!

2008-11-22T22:19:00.004+02:00

Birkaç gün önce deneyimlediğim bir olay yüzünden bunu yazmam gerekti, yanlış anlaşılma risklerini ortadan kaldırmak için.

Bu blog'da eşcinsellik gayet "normal". İki kadının, iki erkeğin, bir kadın iki erkeğin, 8 kadın 6 erkeğin, daha çok kadın ve daha çok erkeğin karmaşık ilişkileri, tüm kombinasyonlarıyla, alt kümeleriyle, türev ve tümlevleriyle kabul edilir, dışlanmaz, aşağılanmaz, garipsenmez; aksine desteklenir; onların aşkları, sevgileri, nefretleri de yazılır, aynı karşıcinsel insanlarınkinin yazılabileceği gibi. Desteklenir derken, bulaştırılmaz, korkmayın efendim; istense de bulaşmaz bu.

Eşcinsel derken de gey, lezbiyen, biseksüel, travesti, transeksüel ve daha başka kimsenin haddi olmadığı hâlde burnunu sokup durduğu türden yönelimler, yönelimsizlikler, şaşkınlıklar, sapıklıklar, pire tozları, kaynana zırıltıları, fırfırlar, kedi merdivenleri, patlayan şekerler kastedildi üst paragrafta.

Blog'un bir "konsept"i olmasa da eşcinsellik ve benzerleri içeriğe konu oldu ve olacak.

Şarkı

2008-11-19T03:01:00.003+02:00

Damarımda gezen, derimden sızan, gözümün önünde sis olan, ağzımdan çıkan çığlıktı alkol. Yanıp sönen renkli ışıklar karanlığı kırıyordu. Şarkı içimi kazıyor, kürek kürek dışarı atıyordu. Başımı iyice sallıyordum, sallıyordum, dönüyordu. Sonra birden duruyordum, durup bırakıyordum kendimi. Kendi sallanıyordu artık başım, kendi dönüyordu. Etraftakilere dokunuyordum, çarpıyordum, tutunuyordum; kim oldukları umrumda değildi. Şarkı içimi kazıyor, kürek kürek dışarı atıyordu.

Gülüyormuşum uyurken. Alnımda damla damla ter, hızlı soluklar, gerilen dudakların arasından görünen dişler... Hatırlamıyorum, güzel bir şey görüyordum herhalde. Öyle dediler, gülüyormuşum uyurken.

Gecenin sonunu hatırlamıyorum. Uyandım, öğlen ışığıydı odayı dolduran. Odanın kapısı aralıktı, içeriden başka bir şarkı duyuluyordu. Ayağa kalktım. Başım ağrıyor, hala dönüyordu. Çığlığın eskittiği boğazımdan aşağı midemde, yukarı ağzımdaydı bu kez alkol, başımdaki ağrıydı. Aralık kapıyı açtım, çıktım, şarkıya gittim. Şarkı içimi kazıyor, kürek kürek dışarı atıyordu.

Küfür

2008-11-17T02:59:00.003+02:00

Ve bir yazı daha... Az önceki kesmedi. Bunda nefret var hem, daha leziz. Buyrun efendim.

{mektup}
Sevgili arkadaşlarım,

Arkadaşınız değilsem, ya da sizin için değersizsem, lütfen hayatımdan çıkıp gidin. Yok yok, kibarca değil, defola defola gidin.
{/mektup}

Ya işte, sevgili blog, sonunda delirdi bu oğlan. Kudurttular. Kendi sorunlu, etrafındakiler de öyle. Oysa ihtiyacı olan, istemeyince "istemiyorum" diyen insanlardı. Normal yani, sıradan.

{mektubun devamı}
Ulan görüşmek istemiyosan ne diye "özledim len gel görüşelim" diyosun? İstiyosan niye telefonuma cevap vermiyosun? Veremediysen neden sonra aramıyosun, mesajıma yanıt vermiyosun, ya da yalanlar uydurup görüşmemeyi tercih ediyosun?
{/mektubun devamı}

Rahatladım biraz.

Kim Bilir...

2008-11-17T02:08:00.005+02:00

Tam da bu durum için yazdığım bir yazı var, dedi. Elini cebine attı, buruşmuş bir kağıt çıkardı. Bir eliyle elimi tuttu, diğeriyle avcumun içine çizgili defterin bir sayfasından yırtılmış kağıt parçasını soktu. Elinin sıcağı elimi sardı. Şaşırdım, beklemiyordum böyle bir şey. Kızıp bağıracağını düşünmüştüm aslında. Kağıdı yavaşça açtım ve okudum. "Hep hatırlarım ben." yazıyordu.

Ne diyeceğimi bilemedim. Az önce ona beni takip etmemesini, artık peşimi bırakmasını söylemiştim. Birlikte gittiğimiz yerleri paylaşalım, aynı yere gitmeyelim hiç, dedim; benim hakkımda yazılar yazmayı da bırak artık, bitti, unut, dedim. Verdiği cevap o kağıttı. Tekrar ettim, "Unut artık" dedim; ama sesim zor çıktı bu kez. Seni yazmıyorum ki, hatıralarımı yazıyorum, dedi. Benden bunu isteme, seni geri istediğim filan yok; ama tamamen aklımdan çıkarmamı, seni unutmamı isteme lütfen, ben unutamam, dedi.

Güçsüz hissettim, kendimi bırakasım geldi, oraya yatasım, ağlayasım geldi. Bir şey diyemedim, o da demedi. Sessiz bekledik biraz. Az önceki kızgınlığımın yerini tarif edemediğim bir duygu aldı, özlediğimi hissettim bir de. Evet, özlüyordum onu. Aslında anlattığı gibi, o üşüme güzeldi gerçekten. Deli kedi bir de, o da güzeldi. Şarkılar, makarna, konserler, gece deniz manzarası, dudağının sıcağı...

Eve döndüm, girdim web sitesine. Yeni bir yazı: "Karanlığı sevmiyorum artık, çok soğuk geliyor."

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Keşke bitmeseydi, ya da hiç başlamasaydı... Bozduk dostluğu. Şimdi o şarkılar küsse bize, yeridir.

Hem...

Belki bu kez gerçekti, kim bilir...

Islak Ayakkabılar

2008-11-13T17:14:00.003+02:00

Gün artık karanlığa gömüldü. Ya boyun eğdi, ya da anlaştı belki, teslim oldu geceye. Sokakta hâlâ insanlar var, koşturuyorlar oradan oraya. Kediler yine çöpleri karıştırıyor, yiyecek arıyorlar. Arkadan bir tanesi bakıyor onlara, ne düşünür bilinmez. Marketlerde kasiyerler barkod okutunca çıkan sesi milyon kez duymaktan bıkmış, ya da duyarsızlaşmış halde devam ediyor aynı işe, fiş kesmeye, para saymaya. Otobüs şoförleri, otobüstekiler, benzin pompacıları, simitçiler, öğretmenler, bankacılar... Hepsi ya işten dönüyor, ya işe gidiyor, ya da öyle bir şey işte.

Hiç anlamam günle geceyi. Neden birbirlerinin üstüne çıkıp dururlar, çelme takar düşürürler birbirlerini... Eğlenceli bir şey yok ki, doğup batıp ne yaparlar?

Işıklar gibi sesler de doğar, batar. Sabahın sesleri, öğlenin, akşamın, gecenin, 3.21'in, 14.02'nin sesi hep başkadır. Sürekli biri doğar, biri batar. Üstelik ertesi gün doğan aynısı değildir, başka bir 3.21, 14.02 doğar. Duvarlara çarpar, yükselir, yoldan seker, küçük bir çocuğun kulağından girip ağzından çıkar, bir sağırın kulağına çarpar, yere düşer.

Gün doğar, güneş doğar, ay doğar, gece doğar, sesler doğar, sokak lambaları doğar, araba farları, şarkılar, akşam haberleri, savaş sesleri, aşklar, cinayetler her gün doğar ve batar, hepsi. Sözler de öyle. Şimdi doğuyor olsa da bu söylediklerim, birazdan pencereyi kapatırım, batar. Hem çocuğun gözlerine çarpıp ağzından da tekrarlanmaz.

Tüm bunlar olurken, bir şey hiç doğmaz, batmaz. Hiçbiri yokken bunların, o doğmuştur. Bebeden sakallı dedeye, ya da saçları ak bir nineye dönmüştür çoktan. Ama batmaz, hep vardır o. Ne o, biliyor musun? Ben bilmiyorum. Histir diyorum ama, öyle bir şey olmalı. O sesler, ışıklar, sözler, yalanlar, koşturmalar, otobüste körüğe yaslanmış beklerken karşıdakiyle yarım saniyelik bakışma histir aslında.

Hisler ışık olur, ses olur, katılır bize. Onları görürüz, haykırırız, ya da içimizde tutarız. Bitmesin isteriz, bazen de hiç doğmasın. Bitmez de doğmaz da aslında, dedik ya dededir, ninedir diye. Ama ya bize katılır, ya da bizi bırakır.

Gözlerimi kapatsam, kulaklarımı tıkasam yine de hissederim ben. Soğuk olur, üşürüm. Hatırlarım bir de. Biliyor musun, ben bazı şeyleri unutmam. İstesem de unutamam. Bazen üşümek de güzeldir aslında. Güzel bir üşüme hatırlıyorum ben, ıslak ayakkabılarla saatlerce yürüyüp sabaha kadar donduğumuz gecede. Onun kırmızı, benim yeşil ayakkabılarımız... Güzel başlayan yağmur canımıza okumuştu sonra, sokak göl olmuştu. Deli bir kedi vardı, ne güzeldi...

Hisler yine içimde benim. Kapattığım gözümden, tıkadığım kulağımdan giriyor yine ışık, ses. Belki girmiyor da, zaten içeride. Hatıralar ışıklarıyla, sesleriyle, karanlıktaki sıcağıyla aklımda.

İstiyorum, ama unutamıyorum. Tek başıma üşümek, görmek, duymak, gözlerimi kapatmak güzel değil. Hislerdi önemli olan, öyle değil mi?

*********************************************************

Ah, ah... Can sıkıntısı böyle işte. Bulamamak, özlemek, hatırlamak, unutamamak, istemek, boşluk, sokağa girememek... Evet, sokağa girememek, çıkamamak değil. Sokak kapalı, ben dışarıdayım.

Karmaşık, düzensiz hislerle bir yazı bu kadar oluyor.

Uyku İlacı Yalanları

2008-10-28T04:32:00.000+02:00

Yok genç adam, yalan söyledim. Hiçbir şeyin düzeleceği yok.

Hep sen konuşursun, ben susarım, dinlerim; sen de kızarsın bana, "konuş" dersin ya... Şimdi de ben konuşayım, sen sus ve dinle bakalım.

Az önce gönderdim seni, "Belki bir gün düzeliverir her şey, bilemeyiz ki..." dedim, aldığın uyku ilacı ondan geriye saymaya başladığından dayanamadın ve aceleyle gittin. Ben de uyuyacağımı söyledim, ama yok; mızıkanın sesi uykumu deldi, kesti, parçaladı.

Başım dönüyor, gözlerim kararıyor, sırtım ağrıyor şu lanet bilgisayarın başında saatlerce oturmaktan. Bir haber bekledim, düzelecek diye bir umut bekledim, ama yine yok. Telefonum çaldı bugün, çaldı ama arayan lanetli geçmişimden biri, unutmam gerekenlerden, hiç tanımamış olmayı dilediklerimden. Lanetli saçmalıklara bir yenisi daha eklendi ve aynı geçmişimde yer edindi.

Bir şarkı daha... Evet, bu da bir haberci, hiçbir şey düzelmeyecek diyor puslu sesiyle. Ve bir tane daha, parlak, bezgin sesiyle söylüyor bu kez aynı şeyleri. Gitarın detone olduğu, bagetin trampette sektiği anlarda, kemanın reçinesi az kalmış yayından çıkan şu ses canımı acıtıyor iyice, sanki yeterince acımıyormuş gibi.

Belki de yetinmeyi beceremedik genç adam, kim mutlu ki biz olalım? Belki de her şey bizim kuruntumuz, huysuzluğumuz, doyumsuzluğumuz...

Son bir şarkı daha.

Kötü olan ne biliyor musun? Ben bu şarkıları seviyorum...

Boşluk

2008-10-24T01:09:00.003+03:00

Karşımda dikilmiş, öyle gülüyordu. Sinir oldum, içim yanıyordu çünkü. Kapı çaldı, hızla ayağa kalktım oturduğum kenarları ahşap, eskimiş kadife kaplı koltuktan. Gözüm karardı. Kendime geldiğimde sesinden ürktüm, bağırıp duruyordu. Rengi uçmuştu onun da, korktuğu belliydi.

Ev arkadaşlığı başka bir şey. Hastalansan, ölsen kalsan onun haberi olur ilk, yardım eden de odur zor durumlarda. Ben de severim keratayı, ama bazen kavga ederiz, kızdırır beni. Saçma hareketleri de çoktur.

İşte canım yanarken böyle karşıma geçip güldüğü bir anda ona karşı hissettiğim tek şey nefret oluyor. Sorunlu biriyim, sık sık canım yanıyor. Aşık oluyorum, terk ediliyorum, ağlıyorum, anti depresanlara başlıyorum tekrar tekrar.

Dün ne oldu, söyleyeyim mi sizlere?

Film izleyelim, dedi. Yapardık öyle. Cips, kola, çekirdek, bira gibi abur cuburları doldurup getirirdik marketten, sonra da oturma odasındaki çekyata oturur, aramıza abur cuburları koyardık. Ha, unutuyordum az daha, bazen de mısır patlatırdık, ama dün yapmadık. Neyse, filmi koyduk, izlemeye başladık. Tıka basa yedik, içtik. Bira etkisini gösterdi, refleksler zayıfladı. Filmi yarıladık.

- Yiycen mi, dedi.
- Yok.
- Durdursana bi, elimi yıkıycam, şunları da götürelim mutfağa.

Space'e bastım. Taşıdık tabakları, bardak ve şişeleri mutfağa, tezgahın üstüne yığdık. Lavaboya gittik sonra, sırayla ellerimizi yıkadık. Geri döndük odaya, aynı şekilde oturduk, ayakları uzattık sandalyelere. Ama bir fark vardı, aramızda daha az boşluk vardı. Bir şey oldu, anlayamadım pek. O boşluk git gide azaldı. Ben yapmadım ama, oydu başlatan.

Aşk

2008-05-28T03:17:00.004+03:00

Alay edilen evsiz ihtiyar. Sokakta birkaç odun yakıp yanına kıvrılır uyur, yanında boş yeşil şarap şişesi...

Sabah kalkar, etrafa bakar usulca yürüyüp. Gürültülü kahkahalarla tekmeler atılır tökezlediğinde. Ses etmez, ama canı yanar. Sabahın ayazı dondurur parmaklarını. Gördüğü bir arabanın camına imzasını atar, ok saplanmış o bilindik kalp. Camda yoğunlaşan bir damla süzülür aşağı doğru, kalbin ortasından, kırığını çizer.

Ama iyiler hep kazanır çizgi filmlerde.

Yılları Harcamak

2008-05-25T19:49:00.003+03:00

Boğaziçi Üniversitesi'nde Legato grubunun sunduğu beş filmin üçünü izledim geçtiğimiz hafta. But I'm a Cheerleader, Lost and Delirious ve Summer Storm'du bu filmler. Oraya ulaşabilmek için iki gün saatlerim yolda geçti, ama buna fazlasıyla değdi.

Okulun manzarası, doğal güzelliği, yeri bir tarafa, o kadar çok etkinliğin aynı anda yapılıyor olması, bunlardan birinin eşcinsel filmlerinin gösterilmesi ve üzerine tartışmalar yapılması olması, dağıtılan el ilanlarını bazıları hemen buruştursa da böyle bir etkinliğin izinli olarak düzenlenebiliyor olması, bazılarının katılması, afişlerin yırtılıp çöpe atılmaması, afiş asanların üstüne güvenlik görevlilerinin ve ahlak masası köpeklerinin salınmaması harika.

İki yıl önce de her yerde "Mehmet Barış'ı Seviyor" afişleri vardı.

Üniversitede harcadığım, son yüz metresine girdiğim beş yılıma hızla göz gezdirdim. O kadar çabuk bitti ki, hiçbir şey yapmadığımı bir kez daha anladım. Bomboş geçirmişim yıllarımı.

Bizim okulda böyle şeylerin gerçekleşmesini hayal bile edemiyorum. Bunu değiştirmek için bir şey de yapmadım ama. Birkaç email grubuna üye oldum, birkaç email attım, ama son yıllarda gelen email'ların yarısı benimkiler, diğer yarısı da benimkilere verilen cevaplardı. Çevreme açılmak için yol bulma çabalarıyla çırpınıyor, bir yandan da hoşuma giden straight arkadaşlarımın gey olmadıklarına kendimi inandıramıyor, bu sancıyla kıvranıyordum.

Çok geçmedi, alıcılarımın ayarlarını bozdum. Koştum, kazma ve kürek aldım birer tane. Karşıdaki garip, karanlık ormanda biraz ilerledim göle doğru ve kazmaya başladım. Bedenimi gömdüm. Artık sade bir ruhtum. Şimdi de pek farklı değilim, sadece biraz madde var içeriğimde.

Kapatamadık

2008-04-23T22:51:00.003+03:00

Sesleri ne kadar sevsem de sözlerle hep sorun yaşadım. Anlamadığımdan değil, sorunum dinlemek değil. Hiç iyi olmadım konuşmakta, yazmakta. Kekeleyerek, yüz ifadelerimi, sesimin alçalış yükselişlerini sözcüklere hissettiremeden de olsa yazıyordum ara sıra. Ama bir süredir galiba kötü bile değilim bu işte.

Sebebini düşünüyorum. Belki yazmak konuşmanın gerisinden geldiğindendir. Konuşunca anlaşılamadığımı hissedip yazmaktan da soğumuşumdur belki.

Evet, konuştuğum kişiler söylediklerimi anlamıyorlar. Dinlettiğim şarkılarda bile neler hissettiğimi uzun uzun açıklamam gerekiyor bazen. Çok mu garibim, neyim?

Yazamıyorum ya, "Kapattık" tabelasını asmayı düşündüm az önce. Yapamadım. Hisler içimde kanserleşmeye başladığında aramız iyi olmasa da sözlerden şifa ararım belki diye düşündüm. Belki ben ifade edemesem de içimi, birileri anlar kendiliğinden.

Takip ettiğim üç-beş blogdan birkaçının artık ulaşılamıyor olması da canımı yaktı.

Artık biraz anlaşılabilmek dileğiyle...

Ufak, Renkli Parıltılar

2008-04-08T03:31:00.003+03:00

Gözlerim yanıyor. Kulağımda yine aynı şarkı, tenim soğuk.

Huzurluyum. Neden, biliyor musun? Dünyanın bir yerinde, ben hiç göremeyecek de olsam, güzel şarkılar söyleyen biri var. Alır eline gitarını, çalar, söyler. Arkadaşları yanındadır. Biri geçer davula, bagetleri hafifçe sektirir trampette, yavaşça zillere dokunur. Hep beraber şarkı söylerler. Güzel şarkılar. Hem belki trombon çalan biri vardır yan sokağın başında. Yerde ters duran şapkasıyla, başka güzel şarkılar çalar o da. Belki bir gün karşılaşırlar, onu da çağırıp birlikte çalarlar. O yaşlı adam ya da saçları omuzlarına dökülen ince genç de trombonuyla gezinir gitarın akorları üzerinde, davul vurdukça yanaklarına sakladığı havayı üfleyerek.

Herkez şarkı söylemez. Bazıları dinler. Dinlemek de güzeldir. Belki dinleyen arkadaşları da vardır, bağdaş kurup otururlar. Birinin kucağındaki kedi şarkıların keyfini çıkarır.

Pencereden sızan sesler... Onları duyan genç aşıklar dans ederler. Havanın serinliği onları sarar, nemi dudaklarını ıslatır. Dudakları birbirine değer, gözleri kapanır.

Şarkılar yukarıya da çıkar. Yıldızlara çarpar, üstümüze dökülür. Gözlerini kapatırsan görebilirsin onları. Ufak, renkli parıltılar.

Yine Bir Straight - Gey İlişkileri Çığırması

2008-03-27T16:45:00.005+02:00

Tüm şarkılarda aşk var. Tüm filmlerde de. Şarkıları da, filmleri de anlatan kitaplarda yine aşk var.

Bu aşk hep aynı. Ya mutlu son getiren, ya da efsanesi şarkı, film, şiir, roman yapılan bir aşk.

Aynılığı bundan ibaret olsa keşke... Hepsi zaman zaman kaybedilen, bazen tekrar bulunan, bazen bulunamayan ölümsüz kadın ve erkek aşkı örneği.

"İbne derneği var, kadın derneği var, biz de erkek derneği kuralım o zaman".
"Gey muhabbeti değil, gey bel altı muhabbetinden hoşlanmıyorum".

Niye ibne derneği var ki? Tartışmayalım, bu blogda olduğumuza göre düşünmeden sıralarız birkaç sebep en az.

"Gey bel altı muhabbeti"... Üç sözcüğünden biri "kaydım", "vurdum", "siktim" olan kişilerin arasında birini öptüğümüzü bile söyleyemeyiz, birilerinin midesi bulanır hemen.

Anladım ki kabul edilmek, arkadaşlığın sürdürülmesi filan da yetmiyor. "Empati" gerekiyor. Yıllarca başkalarının aşklarını izlemiş, okumuş, dinlemiş kişiler olarak biraz da izlenmek, okunmak, dinlenmek hak ettiğimiz şeyler olmalı. Biz nasıl "straight" aşk filmlerini izlemişsek, ya da zaten izlediğimiz her filmde o tür bir aşk varsa, birilerinin de bizimle başka filmler izlemesi gerekiyor gerçekten eşitliğimizin sağlanması için. Şarkıya da gerek yok, oturup iki dakikada özetlemek bile pof diye söndürecek şişkinliğimizi.

Müstehak. Diğer tarafta da "Üstünden geçmediğim pasif kaldı mı?" diyenler var. Bar tuvaletlerini çekici bulanlar var. Ah, lütfen onları dışlamayalım, "öteki"leştirmeyelim, son zamanların popüler deyimiyle. Onlar aslında bizleriz.

Bazılarına ise ne oradan, ne buradan dost çıkıyor. Ha, kim dost ister bu vakitte, bilmem.

Sokak Işığı

2008-02-26T00:24:00.004+02:00

Canım sabah çektiğinde artık çok geçti. Sabah satan tüm süpermarketleri geceler satın almıştı; kendilerini ufak renkli paketlere koyup satıyorlardı.

Son süpermarketten çıktım, yürümeye başladım. Kalabalık caddeden sakin bir sokağa girdim. Biraz ilerideki sokak lambasının göz kırpan ışığına sordum nereden biraz sabah bulabileceğimi.

Bulamazsın, dedi. "Artık kalmadı hiç sabah. Geceler fosforları kandırdı, tüm sabahları gömdüler toprakla anlaşıp. Çukurlar yardım etti onlara, suçlarını örttü. Yağmurlar da parmak izlerini sildi. Geriye suçları aydınlatacak bir parça sabah ışığı bırakmadılar hiç."

Lambanın titrek ışığında gidermeye çalıştım özlemimi. Baktım olmuyor, yürümeye başladım sokağın kalanını. Yerlerde çöpler vardı, yırtık gece paketleri. Bu renkli paketler geceleri hapsettiklerini sanıyorlardı oysa. Onlarla bir olup sabahları yok ettiler; sabah denen amansız rakibi gece denen ezelî düşmanla birlikte yok edip sonsuza ulaşacaklarına inandı üzerlerindeki tüm renkler. Fosforlarının yalancı ışığına kanmışlardı. Gecelerin oyununa gelip onları oradan oraya taşımışlar, yaymışlardı. Sahte parlaklıklarının cazibesi ile gecelere hizmet ettiler, onları yine özgürleştirdiler.

Tüm bu karanlıkta geriye titrek ve kırılgan sokak lambaları kalmıştı sabahlardan ışık taşıyan.

04.02.2008

Şarkılı Bir Yazı

2008-01-27T01:21:00.001+02:00

Karanlık olsa, gözlerimizi de kapatsak; her vuruşta ayağımız yere değse, sonra yine yükselsek, kafamızı sallasak sağa, sola; bağırsak, çığırsak... Ve, şarkının o yeri geldiğinde bıraksak kendimizi, otursak, yatsak, yere serilsek... Gözlerimizi hiç açmasak ama, sesler söylese bize ne yapacağımızı, nereye basacağımızı... Terli sırtımızı ürpertse o sakin serinlik, hafifçe titresek...

Sonra yine, yine başlasa gitarlar, davul; yine ayağa kalksak, havaya çıksak, her vuruşta ayağımız bir kere yere değse... Yine terler aksa alnımızdan, sırtımızdan; biz yine zıplasak...

Şarkı bitmese hiç...

"Why Can't"lı Şeyler

2008-01-19T14:50:00.000+02:00

The Cars "Why Can't I Have You?" dedi.
The Cure bir soruyla yanıtladı bu soruyu, "Why Can't I Be You?".

Bu sıralarda şişe içindeki mesaj, "S.O.S" yol alıyordu soğuk, karanlık suların üstünde.

Şeytan Aldatması

2008-01-11T03:42:00.000+02:00

Masanın üstü tozluydu. Parmağımı dokundum. Farkında olunmayan, çaresizce bir meraktı dokunmama sebep. Kapıya geleni "Geldin mi?" diye karşılamak gibi bir şey.

Duvara yaslı kanepeye doğru yürüdüm. Otururken banyonun kapısı açıldı, elinde havluyla çıktı. Az önceki halinden biraz daha dinç görünüyordu; yine de ölü gibiydi, gözlerinden uyku akıyordu hala. Gözüm bir an masanın üstündeki boş bira şişelerine kaydı. Diri görünen tek yeri parçalı karın kaslarıydı. Düzgün bir vücudu vardı, kaslı olduğunu biliyordum, ama onu böyle görmemiştim hiç. Üstünde bir tek gri eşofman altı vardı, göbeğinin altında duruyordu ve içinden baksırı çıkıyordu kıçının üstüne doğru.

Elindeki havluyla yüzünü kurularken onu, vücudunun ışık yansıyan tüm yerlerini, kıvrımlarını izlemeye dalmışım. Sorduğu soruya tepki vermediğimden anlamış olmalı, elini sallayarak "Hey" diye seslendi. Utandım, ama çok değil; ona olan zaafımı biliyor zaten.

--------

Müzik yazmak istedim aslında. Bir şarkı tasvir etmeye çalışayım dedim, ne kadar becerebileceğimi merak ediyordum. Gitar başladı, bas, davul ve vokal girdi arkadan. Ama yok, olmadı. Anlatmak istediğim müzik Bumblefoot'un Overloaded'ıydı.

Az önce izlediğim filmdekilerden, gündüz baktığım bir Türk ressamın yaptığı "homoerotik" resimlerden olsa gerek, aklım bunlara gitti işte.

Gidip uyuyayım en iyisi. Belki yazıma girdiği gibi rüyama da girer birileri.

Ah, aklıma geldi... "Şeytan aldatması" demiş Zülfü Livaneli Mutluluk'ta. Saf Gelin'in rüyalara girip genç erkeklere yaşattığı zevkli günah, veya günahlı zevk. Ne güzel bir kitap olmuş be...

format c:

2007-12-31T03:02:00.001+02:00

İnsan hayatını ne kadar değiştirebilir? Tüm çevresini, yaşadığı yeri, işini, başarılarını, planlarını, her şeyini bırakıp bambaşka olabilir mi? Bir anda?

Cesarete ihtiyacım var. Herkesi değil, bazılarını silmek istiyorum. Bir şekilde hayatıma giren, onun için ayırdığım yeri her gün biraz daha büyüttüğüm kişiler bir anda yok oluyor, aramıyor, sormuyor, merak etmiyor, ulaşılamıyor. Ulaşabilip sorduğumda bir sorunun olmadığını söylüyor. Sonra yine yok oluyor, aramıyor, falan filan.

Sadece benim isteğim, sevgim olarak hayatımda yer kaplayan bu kişiler bazen öyle ağır geliyor ki, çöküp kendi altımda ezilmekten korkuyorum. Yok etmek istiyorum onları. Yoldan geçen eskicileri çağırıp üçer beşer dağıtmak istiyorum. Almadıklarını çöpe fırlatmak istiyorum. Yırtıp yakmak, küllerini denize atmak istiyorum. Anıların, o isteğin ve sevginin ayağına taş bağlayıp denize atmak istiyorum. Koca bir foşurtuyla oluşacak dalgalarda küllerin dağılışını seyredip karada bari artık huzurlu olmak istiyorum. Denize girmesem de olur.

Oysa, Msn listemden sildiğim için bana kızan, ama bir buçuk yıldır bir kez bile aramayan eski birini (sevgili olsaydı hala birlikte olurduk; bu sözcüğü kirletmek istemiyorum), sırf Msn listemden sildiğimde kızdığı için silemiyorum. İnsanların Msn adreslerini bile unutmaktan acizim. Aradığını hiç görmeyeceğim telefon numaralarını birkaç tuşa basarak yok edebilecekken, beceremiyorum.

İnsanlar bir şekilde hayatıma giriyor. Bazılarını ben zorla çekiyorum, bazıları kendi isteğiyle geliyor. Bazılarını uzak tutmaya çalışıyorum ki bağlanmayayım; çünkü korkuyorum o günün gelmesinden, aranmayı beklerken aranmayacağım o ilk gün... Tüm çabama, çırpınmama rağmen giriyor o kişi. Açtığım yer küçüldükçe daha çok kazıyorum, ormanları yakıp koca koca binalar dikiyorum.

Falan filan.

Ben bıktım. Önce ümit verip, her şeyin güzel olduğunu söyleyen, belli eden kişilerin hiçbir şey demeden çekip gitmesinden bıktım. Bahsettiğim aşk filan değil. Belki aşk ihtimali. Olası dostluklar, arkadaşlıklar, sırdaşlıklar... Hepsi aynı bokun laciverti.

Bu yazıyı asıl okuması gerekenler okumayacak, hani silmek istediklerim. Okusalar silmek istemezdim zaten. Neyse, birine anlatmak zorundaydım, sen çıktın karşıma.

Aman beee...

Turuncu

2007-12-29T03:09:00.000+02:00

Noktaları birleştirerek oynadığımız bir oyun sanıyordum bunu. Kapanmak için çırpınan göz kapaklarımın altında gözüken kıpkırmızı gözlerimle dinlediğim şarkıyı aslında kulaklarımla dinlemem gerektiğini fark ettiğimde çok geçti. Uykusuzluktan şaşırmışım işte. Hay allah, gözlerimin kıpkırmızı olduğunu da nasıl gördüm? Gelen tüm aynalar doluydu, bana yer yoktu hiç bakacak. Hem aylığım yetmiyor, aktarma yapıyorum ben.

Sayfalarını hızla çevirdiğim şu kitapta, kendi sesimi duyuyorum. Bak ya, yine aynı şey. Karmaştı duyularım sanki. Yeni bir sözcük daha öğrendim hem, "karmaşmak". Durakta yılbaşı piyango biletleri satan adamın tişörtünde yazıyordu. Sayfalara çarptıkça geri dönen, saçlarımı geriye savuran sesim, yankısıyla ispat ediyor ördeklerin sesinin de yankısının olduğunu. Yok, ben ördek olduğumdan değil, sesimin yankısı ördeklerin sesinin yaknısını tanıyormuş, ondan.

Aklımdan hangi sayıyı tuttum biliyor musun? Beş. Artık biliyorsun.

Okuduğum masalın bir sonunun olmadığına inanırdım hep. Okudukça uzasın isterdim. Sona gelmek için okuyayım, okudukça uzasın. Saçma değil mi? Sıkar zaten biraz zaman sonra masallar. Hepsinin bir sonu olmalı.

Şu noktalı, noktaların yanında sayılar olan bulmacalar var ya, dediğim ondan işte. Aynaya bakıp birleştirince başka şekil çıkıyor hem. Sahi, tuttuğum sayı kaçtı? Bir de aynaya bakıp söyler misin?

Noktaları birleştirerek oynadığımız bir oyunmuş gerçekten. Durakta mızıka çalan adamın yanındaki çocuğa sordum. Hem sesleri görebiliyorsun burada, bak!

"Akbilinizin şifresini girer misiniz beyefendi?" (Genç bir kadın)

"Ah, hoş geldiniz. Yeni masallarımızdan tatmak ister miydiniz?" (Orta yaşlı bir erkek)

"Beş." (Ben - aklından tuttuğun sayının biraz katı bir erkek)

"Üzgünüm, limit yetersiz diyor beyefendi." (Aynı genç kadın)

"Pardon, yedicücelerimden birini düşürmüşüm, sizinkini ödünç alabilir miyim? Aklımdan bir sayı tutacağım da..." (İç içe geçmiş iki üçgen. Ah, bildin, ikisi de erkek :) )

"Tabi, külkedilerinin gözleri kıpkırmızı olur zaten. Aynaya bakmanıza gerek yok. Siz bir sonraki durakta bekleyeceksiniz. Önce sayınızı tutun. Atınız gelir birazdan. Akbilinizi basarsınız, o ördeğe dönüşür, biner gidersiniz. Tuttuğunuz sayı kadar durak sonra inin, köşedeki simitçiye sorun. Aktarma da yapabilirsiniz elbet. Diğerine binin. Yolunuz biraz uzun, ama olsun. Şuradan masal alın biraz, yolda acıkırsınız. Şarkıyı dinlemeyi unutmayın, ne olur." (Sakallı biri. Yuvarlak çerçeveli gözlükleri var. Mızıka çalıyor.)

"Afedersiniz, saatiniz kaç acaba?" (Başka biri)

"Turuncu." (Başka biri)

Bulantı

2007-12-14T01:58:00.000+02:00

Yazdım, ama sildim. Çünkü midemi bulandırdı yazdıklarım. Google'ı açıp kurt fotoğraflarına baktım, midem biraz daha bulandı. Gecenin 2'sinde yediğim makarna da midemi bulandırıyor zaten. Çalan müzik de kafamı s.kiyor. Hedefi belirsiz küfürler savuruyorum. İyi değilim anlayacağın.

Uyumaya gidiyorum.
İyi geceler.

Kırık

2007-12-09T23:27:00.000+02:00

İnançlarımız bazen bizi yönetir.

Küçükken, gece yatağa girdiğimde gözlerim etrafta bir şeyler arardı. Bir gölge mesela. Sonra ona bakar dururdum. O gölgenin bana göründüğü şekillerin haddi hesabı yoktu. Olmasını istediğim şeyleri görürdüm, onun olduğuna inanırdım. Muhtemelen hareket ettiğini, bir canavara, cine, şeytana dönüştüğünü filan görürdüm.

Kendi ağzımdan yazdım bunları; ama aslında belirgin bir şey de yok hatrımda. Sağdan soldan duyduğum, televizyonda izlediğim, ya da kendi uydurduğum bir şeydir herhalde. Her çocuk böyle şeyler yaşamıştır herhalde.

Bugün gün saymaya başladım. Sanki bir süre sonra tutsaklıklarım bitecek, huzurlu, başarılı, mutlu bir insana dönüşeceğim. Buna inanmam için bir sebep yok. Hatta saçmalıyorum belki de. Ama şansımı denemek istiyorum. Belki bu kez tesadüfler torbasından benim adım çıkar.

Batıl inançlardan kaçıp ruhaniyete gömülürken, ümit denen şeyin tadına bakmak istedim. Eğer buna inanırsam çabalayacağım. Olursa olacak. Biraz kadercilik oynayabilirim sanırım.

Şey, aslında yazıyı ilk yazdığım zamanki heyecanımı yitirdim biraz. Kahrolası mantığım tekrar gücünü topluyor sanki.

Yazıdan çıkarmam gereken bir şey vardı, yaptım. Önceden okuyan ve bilhassa yorum yazanlardan özür dilerim. Mumları üflerken tuttuğumuz dileği söylememeliyiz ya hani, onun gibi düşünün bunu da.

Aynı Şarkı

2007-11-29T15:00:00.000+02:00

- Hey, bak! Yine o şarkı! Haydi, kalk, dans edelim. Haydi ama, ben çok eğleniyorum, bak. Noluyor? Niye ağlıyorsun? Sevmiyor muydun bu şarkıyı sen de? Yoksa dans etmek mi istemiyorsun? Yapma ama böyle, ağlama. Ufff, yine başladı şu ses; sabahtan akşama kadar demir doğramak zorunda mı bunlar? Haydi artık, yeter, bırak ağlamayı da dans edelim.

Aslında, tek yaptıkları dans etmekti.
Aslında, çalan hep aynı şarkıydı.

Resim: www.neverlander.org, ayca@neverlander.org

ÖNÜM, ARKAM, SAĞIM, SOLUM

2007-11-21T17:07:00.000+02:00

Bazen bir saklambaç oyununa dönüyor uyku. Oyunu oynayanlar ise bir küçük çocuk, bir de kötü adam. Kimin kimden kaçtığı, saklandığı belli, değil mi?

Uyanabilmek için telefonumun ajandasına on tane alarm kuruyorum yatmadan önce. Zamanı gelince o alarmlar çalıyor bir bir. Hepsini susturuyorum, ve tekrar uyuyorum. Kötü adamın tuzağı gibi geliyor onlar bana. Tanıdık sesler çıkararak benim saklandığım yerden ortaya çıkmamı sağlayacak, beni sobeleyecek gibi geliyor o kötü adam.

Oyundaki küçük çocuk olduğumu sanırken, kötü adam mıyım ki ben? Gerçeklikten kaçıp, rüyalara sığınarak büyümeyi reddeden?

(On/)Off Tuşu

2007-11-15T02:32:00.000+02:00

Bir yüzük istiyorum. Parmağımda dursun. Parmağımı bir yerde bırakmadıkça o da hep yanımda olsun diye. Parmağımı da bırakmam hani kolay kolay, acır filan.

İşte o yüzük var ya, hahaha, yok yok, ilahi, sana girmesin.

Küçük bir kutu olsun o aslında. Ufacık. İçinde bir hap, toz, ya da eğer dışarı sızmayacaksa bir sıvı olsun. Ve her neyse o, zehirli olsun. Hep yanımda taşıyayım, parmağımda.

Teknolojik bir alet filan yapsak, herhalde kontrol paneline ilk kapatma düğmesini koyarız; öyle değil mi?

İşte ben de kontrol etmek istiyorum hayatımı, kendimi. Bir direksiyonum yok. Yani var da, az dönüyor. Ve ben hızlıyım. Hızla yaşlanıyorum. Bu benim değil, zamanın hızı aslında. Böyle bir hızda bu kadar küçük açılı bir direksiyon pek bir işe yaramaz. Arabalardan filan da biliyorsundur ya, viraja hızlı girersen savrulursun, takla atarsın belki, oralarda bir uçurum varsa, allah esirgesin...

İşte, direksiyon işimi görmüyor pek. Altında kırmızı ışık yanan kocaman kare bir düğme istiyorum ama. "Kontrol öyle olmaz, böyle olur" der gibi, "çat" diye bitirmek, bitirmek değil de, onu yapabilecek olmak istiyorum.

Yolculuk

2007-10-29T23:23:00.000+02:00

Yine yoldaydım bu hafta sonu.

Yolculuğu seviyorum. Ayrılık ile kavuşmak arasında bir çizgi çiziyor kuşbakışı resimlerde. Ve yol, özlemleriyle en çok baş başa kalabildiği zamanları veriyor insana.

"Çocukluğumu özlüyorum." desem duygusuz bir ifade olur herhalde. Şu an o hissiyat yok zaten içimde. Ama yolda öyle bir an oldu ki, doğduğum ve üç-dört yıl yaşadığım evin bahçesinde buldum kendimi, annemin gençliği gözümün önüne geldi, balkondaydı. Sanki sabun köpüğünden balonlar yapıyorduk ablamla ve komşu kızıyla, ya da öyle bir şeydi, oynuyorduk işte. Kısa sürdü bu. Daha uzun yaşayabilmek isterdim o anı ve daha başka bir çok anı. Tamamen geri dönmek değil belki, ama tekrar tekrar görebilmek, hissedebilmek isterdim küçüklüğümü. Yolda o sırada Keane dinliyordum, o hissi yakalayabilmek için önemliydi bu.

***

Blog'daki ilk yazılar biraz daha idealist ve tepkiseldi. Şu an bundan çok uzak. Cinsiyetçilik karşıtlığı, eşcinsel özgürlüğü gibi konularda hiç bir şey yazamıyorum bu aralar. Mecbur da hissetmiyorum aslında. Bu bir kişisel blog. İçinde benim tepkilerim, ideallerim, hayallerim, kurgularım, ihtiyaçlarım, sevgilerim ve duygularım var. Ya da yazmayı becerebildiğim kadar var.

Sona Doğru

2007-10-26T20:30:00.001+03:00

Yaşım yirmiiki. Yetmiş olsaydı "Sona yaklaştım" demek hakkım olurdu belki. En azından bunu söylediğimde saçmaladığımı, boş konuştuğumu düşünmezdi insanlar. Daha çok zamanımın olduğunu, koca bir hayatın beni beklediğini, okuldan sonra asıl hayatın başlayacağını söylüyor herkes. Ben ise bir sona yaklaştığımı hissediyorum.

Amaçsızlıktan bahsetmiştim daha önce. İnsanı üstüne ölü toprağı serpilmiş gibi yapıyor bu şey. Okulum bitecek, az kaldı. Başkaları bu durumda hemen askerliği aradan çıkarmayı, bir iş bulup sevdiği kızla evlenmeyi, işinde yükselmeyi, daha çok para kazanıp çocuklarını iyi okutmayı filan hayal ediyor.

Ya ben? Bu standartlara uymayacağım için sorulacak "Neden?" sorularına ne yalanlar uyduracağımı düşünüyorum. Bunun yanında bir de iğreniyorum, bıkıyorum, yalan söylemek istemiyorum artık. Amaç edinemiyorum kendime, sona gelince işime yaramayacağını biliyorum çünkü.

Aileme açılmak benim için bu denli sıkıntılı. Yaşamamın tek sebebi ve amacı saydığım aileme yalan söylemek, ondan gizlenmek canımı sıkıyor, acıtıyor artık. Açıldığımda olacak şeyler de huzur getirmeyecek bana. Onların beklentilerinden bambaşka bir yaşam sürmek üzecek beni.

Yaşlılar çocuklarının, torunlarının "murad"larını görmek isterler. Ölmek için engel gördükleri bir şey yoktur artık.

En değer verdiğim kişileri böyle bir huzurdan yoksun bırakacağım için huzursuzum. Bunu onlara ne şekilde uygulayacağıma karar veremiyorum işte. Açılarak mı, gizlenerek mi...

Eskiden gülerek sorulan sorular artık daha ciddi bir ses tonuyla ve yüz ifadesiyle soruluyor, "Oğlum kız arkadaşın var mı?". Ekliyorlar, "Bir dahaki sefere sen de tanıştır artık.".

Elbette yaşadığım hayat sadece bana ait. Kendim mutlu olmadan başkalarını mutlu etmeye çalışmam pek akıl kârı değil. Hele bunu bazıları kendi istediğini yaşayarak, ek çaba sarf etmeden başarabiliyorken, ben ne kadar istesem de yapamayacağım. Hiç adil değil.

Moralim bozuldu. Daha yazmak, kopuklukları gidermek istiyordum; ama sıkıldım. Neyse, bu arayı doldurmakla uğraşmayayım, anlaşılmıştır herhalde biraz.

Bazen hem yanlış, hem yalnız hissediyorum.

Sıkıntının Devamı

2007-10-24T04:08:00.000+03:00

Uyku tutmadı. Yine çöktüm bilgisayarın başına. Yine akşam dinlediğim parça, yine "loop"ta. Bir kaç blog'a baktım yeni bir şey var mı diye, Homoloji'yi kurcaladım biraz.

Birazdan tekrar uyumayı deneyeceğim, uyurum herhalde artık.

Sabah yine kalkamayacak, derse gidemeyeceğim bir gün daha. Aynı şeyleri yiyip, aynı parçayı defalarca dinledikten sonra yine yatacağım. Sonraki sabah yine kalkamayacağım, derse yine gidemeyeceğim.

Bir umut var ama bu haftasonunu beklemek için. Zaten kendisi güzel olan yolculuğun sonunda sevilen insanlarla, hele aileyle karşılaşılacaksa... Öyle olacak işte, ailemin yanına gideceğim.

O parçayı söyleyeyim mi?

Badly Drawn Boy - Once Around the Block.

Nasıl? Beğendin mi?

Kapan, Çikolata, Falan, Filan

2007-10-20T04:51:00.000+03:00

"En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir."

Ne hoş. Amaç da karar gibi bir şey olsa gerek.

Amaçsızlığımın gökyüzünde süzülüyorum bir oraya bir buraya. Uyuyorum, uyanamıyorum. Kahvaltı yapmıyor, kahve içiyorum saatler sonra. Sonra da bir yemek yiyorum öğle ile akşam arası. Gece başka şeyler yiyorum. Aralarda durmadan çikolata. Hani bayramdı ya, Ramazan Bayramı'ydı, işte ondan kalan çikolatalar. Bu aptal yazıyı yazarken, az önce Facebook'ta zaman öldürürken bile kaç tane yedim kim bilir...

Okumam gereken kitaplar, çalışmam gereken dersler, yapmam gereken gelecek planları, onları gerçekleştirmek için okumam gereken kitaplar, yazmam gereken şeyler, yapmam gereken şeyler, efendime söyleyeyim, gezmem gereken yerler, görmem gereken kişiler, gitmem gereken doktorlar, izlemem gereken filmler, uydurup uydurup çalmam gereken ezgiler hep bekliyor.

O kadar önemli misyonlarımın olduğunu hiç düşünmemiştim; ama belki kurtarmam gereken insanlar, hayvanlar, ormanlar, hatta bütün bir dünya vardır, ne bileyim...

Kararsızlık, amaçsızlık, belirsizlik... Bunlar içinde oturduğum karanlık odadaki fare kapanları. Ayağa kalkamıyorum.
Boş boş oturuyorum.
Uyuyorum, uyanamıyorum.
Çikolata yiyorum. Hani bayramdı ya, ondan kalan çikolataları işte.

Passion Rules the Game

2007-10-05T01:45:00.000+03:00

Şu an dinlediğim şarkı Passion Rules the Game. Scorpions'ın 1988'deki Savage Amusement albümünden.

Az önce bir film izledim. Türkçe adı Veda Vakti, orijinal adı Le Temps Qui Reste olan bir François Ozon filmi. Filmin kahramanı bir eşcinsel, ama film bunun üzerine dönmüyor. Gayet sıradan bir şey gözüyle bakılıyor herkes tarafından bu duruma. Film bana pek bir şey katmadı; ancak çocukluktan başlayan bir aşk vardı filmde ki bu beni büyüledi.

Bu arada, şarkı bitti, bir kaç denemeden sonra şu anki ruh halime en uygun parçayı seçebildim: As Soon As The Good Times Roll. Yine Scorpions, 1984, Love At First Sting.

Çocuklar kiliseye gizlice girip muziplik yaparken ansızın ufak bir öpücük çıktı ortaya. Sebebi bilinemeyen bu olay aşk olsa gerek.

Bazıları çocukluktan başladığı için, çok masumca ve bilinçsizce, çıkar düşünmeden geliştiği için buna "gerçek bir aşk" diyebilir. [Scorpions - Still Loving You çalıyor şimdi de]. Belki sadece "aşk" demeliyiz buna. Sıfatlar onun özünü emiyor, yapraklarını kurutuyor sanki. Bazılarını "gerçek" diye tanımlamakla hakaret etmiyoruz, ama bu kez başkalarını "gerçek" diye tanımlamamakla hakaret etmiş oluyoruz ona.

Hepsi gerçek olmalı. Bir çocuğun sırf hoşuna gittiği için öpmesi gibi bilinçsizce olmalı herşey. Günlük heveslere, üç beş ay süren ilişkilere, tahammülsüzlüklerle, bezginliklerle, çabasızlıklarla yitirdiğimiz, başa çıkamadığımız ilişkilere "aşk" diyerek olayın tüm "ruhaniyet"inin içine ediyoruz.

O çocukların aşkı benim neslimin şu an algıladığından çok daha iyi anladığından eminim. Bir de Scorpions anlıyor bu işten. Aşk şarkısı böyle yapılır...

Denizin Kolları

2007-10-04T01:27:00.000+03:00

Denizin kolları olmaz ki, dedi küçük kız, kendinden emin, yüzünde ufak bir tebessümle. Çocuk olmanın saflığı yaratılışından olma çekingen ve sakin bir ifadeyle birleşip yüzüne yansıyordu.

Olur, dedi yaşlı adam. Ben gördüm, dedi ve başını çevirdi otobüsün camına doğru. Küçük kız da adamın baktığı yöne doğru döndü, rahat görebilmek için biraz öne eğildi, göremedi ve ayağa kalktı koridor tarafındaki koltuğundan. Koridorun diğer tarafındaki kendinden iki yaş küçük kardeşi ve onun yanındaki annesi uyuyordu.

- Gemiyi görüyor musun? Ne kadar büyük değil mi? Aslında o karınca kadar, ufacık. Deniz onun yanında öyle büyük ki...
- Elleri de var mı denizin?
- Var tabi, olmaz mı?
- Nerede peki?
- Her zaman göstermez onları, herkese de göstermez.

Küçük kız inanmış göründü, bir süre daha baktı denize ve yerine oturdu otobüs köprünün sonuna yaklaşırken. Saflığı, sakin ifadesi zekasının üstünü örtemiyordu. Konuşması, söylediği sözler kafasının çalıştığının kanıtıydı.

Yaşlı adam molada küçük yol arkadaşının annesiyle bir kaç dakika sohbet etmişti. Kadıncağız gencecikti, dul kalmıştı. Dört ve altı yaşlarında iki kızı vardı. Kocasını kanserden yitirmiş, parasız kalınca da İstanbul'un yollarına düşmüştü. Orada kardeşi yaşıyordu. Onlar da yoksuldu, beş çocukla iki göz odadalardı. Bir de bunlar gidecek, ne yiyecekler, nasıl geçinecekler ki, mecbur kalınca yaşıyor işte insanlar, diye düşündü yaşlı adam.

- Peki gözleri? dedi küçük kız.
- Efendim? dedi yaşlı adam. Düşünmeye daldığından önce anlamadı kızın söylediğini.
- Gözleri diyorum, gördün mü gözlerini de?
- Haa, gördüm tabii. Koca koca gözleri vardı.
- Hani herkese göstermiyordu ya deniz, sen nasıl gördün peki?
- Denize açılırdım ben eskiden, gençken. Ben balıkçıydım, biliyor musun? Kocaman bir teknem vardı, denize açılır, bazen bir hafta gelmezdim. Yanımda çalışanlar da vardı, onlar da gördü denizin kollarını, ellerini. Gözlerini de gördüler hem.

Otobüsün ters yönüne giden yolda "Köprüden Önce Son Çıkış" yazan tabela geride kalmıştı çoktan. Birazdan "Kuru Gıda Hali" ve "Otogar" yazan bir kaç sıra tabela ile karşılaşacaklardı.

Karşılaştılar mı, bilemiyorum. Herhalde otobüs otogara girmiş, yolcularını bırakmıştır. O küçük kız büyümüş, anne bile olmuştur belki. Bir de küçük kardeşi vardı değil mi, uyuyordu yan tarafta. İki sıra önde, çaprazdaki cam kenarında da gariban biri oturuyordu, hatırlıyor musun? Sahi, balıkçı amca ne yapar ki şimdi, sağ mıdır?

Kerevette Yazı Yazmak

2007-10-02T20:45:00.000+03:00

Hani bir kaç gün önce yazdığım, ama bu blog'a koysam mı koymasam mı bilemediğim bir yazı vardı ya? İşte o da, dün yazdığım yazı da, bilgisayarımda şifreli dosyalarda sakladığım bir kaç yazı da, hatta eskiden yazıp zaman zaman dellenip silmem sonucu sayfalara gözlerini yuman yazılar da hep aynı sorunla karşılaştı. Sonları beklediği gibi değildi bu yazıların.

Bir yerde oturup bir çay, kahve, bira içerken dalıyorum veya dalıyor o yazının kahramanı. Olaylar gelişiyor. Çay bitiyor, yenisi geliyor. Etrafta başka insanlar dolaşıyor. Falan filan.

Ya sonra? İçeriye biri girmeli. Kapıya takılan süs çıngırağının sesiyle irkilmeliyim veya irkilmeli yazımın kahramanı. Karşımdaki masaya otururken etrafa hızla göz gezdirmeli kimler var diye, bir an bana takılmalı ama bu kısa sürmeli. Bense istemsizce hedefe kilitlenmiş vaziyetteyim zaten. Bir kaç kaçamak ve meraklı bakışından sonra kendime gelmeli ve tekrar dalmalıyım çayıma ve hayallerime. Ama arasıra bende de, onda da o kaçamak bakışlar sürmeli. Bir şekilde tanışmalıyız. Aşık olmalıyız. Hayatımın aşkı olmalı o. Ben de onun hayatının aşkı olmalıyım. Hep kerevete çıkan bizken, bu kez muradımıza ermeliyiz.

Yazamıyorum bunu. Niye acaba? Bir aşk romanından bir sayfa hissi yaratmaya çalışırken, depresif, yalnız, tükenmiş, yorgun, bitkin, bezgin bir kişiyi konu alan bir psikolojik romandan bir sayfa oluveriyor yazdığım şey.

"Yazdıklarım hissettiklerimdir." der bazıları. Bazı şarkıcılar yeni albüm sonrası röportajlarda "Hayatımı anlattım." derler. Geçtim yaşadıklarımızı yazmayı, galiba kurgularımız bile fazlasıyla bizden oluyor aslında.

Sizi bilmem ama, benimkiler öyle.

Bir Jazz-Şarap Gecesi

2007-10-02T00:57:00.000+03:00

İşaret ve orta parmağının ucuyla altından tuttuğu kadehi yavaşça masanın üzerine koydu. Şarabın ekşi tadını özlemişti. İçeride çok az ışık vardı. Her masaya ufak bir mum koymuşlardı ve mum ışıkları duvarlarda dans eden gölgeler yaratıyordu. Gözü her ölçü başında vuran davulun şarapta yarattığı dalgalara takıldı.

Küçükken evlerinin yakınındaki göletin kenarına oynamaya giderlerdi. Etrafı tepelerle çevrili olduğu için fazla rüzgar almayan, oldukça sığ bir göletti bu. Nispeten daha yüksek tepelerle çevrili olan karşı kıyıda sazlık vardı ve daha durgundu orası. Kıyı çakıl taşlarıyla kaplıydı. Kenarları iyice yuvarlanmış, gri ve beyaz renkli taşlardı bunlar; düz ve hafif olduğu için çok güzel sekerdi suda.

Taş sektirme yarışı yaparken biraz dik atıp doğrudan dibe gönderince böyle bir dalga yayılırdı, aynı şaraptakine benzeyen. Bir de tek tük büyük taşlar olurdu, hatta kayalar. Onları iki kişi birlikte kaldırıp atarlardı bazen suya, "foşşş" diye bir ses çıkardı; o görüntü ise görülmeye değerdi. Çocuk olmakla da ilgili değildi sanki, "Şimdi olsa en az o kadar eğlenirdim" diye düşündü. Ya da belki geçmişe ait bir duyguydu bu. Kendi zamanında kalmayı becerememiş, başka zamanlara da taşmak isteyen bir zevk parçası.

"Yaşlandık be..." diye düşündü. Belki de geçmişe ait olan o duygu diğerlerinin eksiğini kapatmaya çalışıyordu sadece, şimdiki zamanı yamamak istiyordu. Bu zamana ait duygular yoktu hayatında ve bu gerçekle o an karşılaşmak onu biraz üzdü. Duyguların yerini mecburiyetler, kahkahaların ve eğlenceli bağırışların yerini açık pencereden dışarı kaçan bir sessizlik ve biraz da içeri sızan otoyol gürültüsü almıştı. Hangisinin daha yoğun olduğunu, hangisinin üstten gittiğini merak etti. İstanbul Boğazı'ndaki Karadeniz ve Marmara Denizi'nin suları aklına geldi. Daha tuzlu olan Marmara'ydı, alttan giderdi. Sessizlik de daha yoğun olduğu için alttan giderdi herhalde. Bu saçma düşünceyle kafasını daha fazla yormak istemedi ve unutmaya çalıştı. İstemsiz olarak başını sağa sola salladı bir kez, düşünceyi savurup atmak ister gibiydi, ama o bu harekete bir anlam veremedi.

İkiye Bölünmek

2007-09-30T04:20:00.000+03:00

Bu blog'a başladığımda söylemiştim, benim bir blog'um daha var. Ya da benim görünen kısmımın, ya da "görünen ben"in bir blog'u.

Ona yazdığım şeyleri de seviyorum aslında, geçen gün tamamını silip sıfırdan yazmaya başladıysam da... Ama pek okunmuyor. Galiba içimden gelen herşeyi içimden geldiği biçimde yazamıyorum oraya. Belki de "gerçek" olmuyor oradakiler.

İkiye bölünmek kötü. Az önce yazdığım bir yazıyı hangisine koysam, bilemedim. Şimdilik sabit diskimde duruyor. "Ne önemi var, koy birine gitsin, ya da yazma, sil gitsin" denebilir haklı olarak. Ne önemi var cidden? Kötü, basit, saçma sapan, başı sonu belli olmayan bir yazıyı kötü, basit, saçma sapan, belki de ruh yoksunu blog'larımdan hangisine koysam diye düşünüyorum. Başka düşünecek bir şey kalmamış gibi...

İçini dökme isteği galiba şu an hissettiğim ve diğer yazıları yazarken hep hissettiğim. Kendimi anlattıklarım beni anlamıyor. Anlamak isteyenlere ise ben anlatamıyorum kendimi. Karmaşık değil, gayet basit, ama kötü. Bu durum içimi kendime dökmeme sebep oluyor. Ağzımdan çıkan sözler kulaklarıma dökülüyor, oradan da içime akıyor tekrar. Ben ise birazı yer altı sularına karışsın, birazı denizlere dökülsün istiyorum, bir de çağlayanlarla beslensin.

Bu blog'a diğer eşcinselleri hiç anlayamadığımı, onlarla hiç uyuşamadığımı düşündüğüm bir sırada, biraz da kızgın olarak başladım. Yazdığım herşey öyle olmuyor ama. Yazdığım şeylere tek tük tepkiler almak heyecanlandırıyor beni. Daha çok şey anlatmak, hayaller kurmak istiyorum bu blogda. Kızdığım, kırıldığım şeyleri de yazmak istiyorum sevdiklerimin yanında.

Hala karar veremedim o yazıyı ne yapayım... Silmeyeceğim kesin. Diğer blog'a eklesem, sadece bir kaç kişi okuyacak. Bu blog'a eklesem belki hiç kimse okumayacak. Hangisi daha iyi sence? Hissettiğim, kurguladığım bir şeyi gizli bir ben olarak mı yazmalıyım, yoksa eksik bir ben olarak mı?

Türkiye'de Eşcinsel Olmak

2007-09-29T01:22:00.000+03:00

"Türkiye'de Bir Eşcinsel Olan Ben Olmak" mı yazsaydım acaba? Çünkü empati kuramıyorum, anlayamıyorum diğer eşcinselleri pek. Çözemediğim, kendimi kıyısından bile dahil hissedemediğim bir topluluk...

Elbette sadece görebildiğim kısmını değerlendiriyorum, korkudan başını da yorganının altına sokanları nereden bileyim? Hatta, onları bir parça anlayabiliyorum. Yatağın altında öcüler var çünkü. Hem çocuk hayali filan da değil bu kez, gerçek öcüler bunlar. Eşcinsellerin etine defalarca bıçak saplayabilecek, evini ateşe verip bağırışlarını keyifle dinleyecek öcüler var yatağın altında, yangın sönünce kömür heykelleri tekmeleyip üzerine tükürecek, işeyecek kadar nefret duyanlar... Bazıları da dolabın içine saklanıyor gündüz, gece çıkıyorlar ortaya.

Diğerlerine gelince... Eğitim, kültür, bilgi, gündem takipçiliği, ağzı laf yaparlık, fikir sahipliği filan var fazla fazla da, anlayamadığım ne biliyor musunuz? Korozyona uğramış kişilikler, aşınmış tenler...

Bir kaç internet sitesinde herkes birbiriyle eşleşiyor. Bu büyük miktarda mecburi olan durum kararsızlık, doyumsuzluk, aradığını bilmezlik, sabırsızlık gibi şeylerle "leş" oluyor iyice.

Herkes iyi, zeki, yakışıklı; ama başkaları kötü, aptal, yakışıksız bu sitelerde. Fotoğraflarla eşleşmeye çalışan bir grup, hem de yadsınamayacak kadar büyük, "yadsımayın bizi" diye bağırıp duran bir grup. Bulmak için çaba sarf eden, saatlerini bilgisayar başında birilerinin çükünün, kıçının fotoğraflarını inceleyerek geçiren kişiler iş alçakgönüllülüğe, sadakate, saygıya filan gelince tökezliyor, hatta düşüp kolunu, bacağını kırıyor, yara bere içinde sürünüyor.

Sinir bozucu şeyler yazdım sanki. Bugün dans etmiyorum. Gözümü kapatınca sözcüklerinin uçuşup beni kendine aşık edecek kadar hoş birini oluşturduğu bir kitap da okumuyorum. Hatta dur, müziği de kapatıyorum şimdi, son şarkı bu.

Yalan bir topluluğun yalan bir üyesiyim sanki.

Hani bir çember var ya, onun içinde de değilim, dışında da galiba.

Keşke

2007-09-28T01:03:00.000+03:00

Bir kitap olsaydın keşke. Seni okusaydım ben. Sesini duyamazdım, belki bu kadar hoş da olmazdın o zaman. En fiyakalı kapağı giysen de bu kadar yakışıklı görünemezdin herhalde. Ama seni anlayabilirdim. Belki yine tamamen anlayamaz, seni tanıyamazdım iyice. Ama şimdikinden daha çok anlardım, o kesin.

Seni anlayabilmek istiyorum. Bu gizemli halini de seviyorum. Sessizliğini... Sakinsin. Huzur veriyor bu bana. Ama uzaklaştırıyor da seni tanıyamamak, mesafe koyuyor aramıza uzun uzun.

Evet, bir kitap olsaydın güzel olurdu. Okuyabilirdim seni. Hem kendini anlatıp hem gizemini koruyabilirdin üstelik. Özenle seçtiğin o sözcükleri sesin yerine yazınla söylerdin bana. Ben sesinle söylediğini de hayal edebilirdim hem, gerçekten bak...

Bir kitap değilsin; ama keşke olsaydın...

Hatta, sadece "keşke olsaydın"...

2007-09-26T01:13:00.000+03:00

Bak ne diyeceğim...
Bugün işe gitmeyelim. Masalarımızın üstündeki dosyalar beklesin. İmza için gelen kağıtlar beklesin. Telefonlarımızı da kapatalım.

Vee... Dans edelim. Açalım müziği. Dans edelim. Açalım sesi. Alttaki komşu teyze de dans etsin, o kadar açalım işte sesi... Düzgün, estetik hareketler yapmak için de uğraşmayalım hem. Kasmayalım. Sadece dans edelim. Kuralları umursamayalım.

Yarın gideriz işe. Bugün bizim olsun. Beklesin masadaki dosyalar, imza için gelen kağıtlar. Sekreterler "Ahmet Bey ve Mehmet Beyler toplantıya gelemiyorlar, çünkü hastalanmışlar" desinler telefonda, yalan söylesinler bugüncük.

Biz sadece dans edelim.

Biraz Gece Zırvası

2007-09-25T03:35:00.000+03:00

Çaresizliğimin tadını çıkarıyorsun, değil mi?

Duymak istediğim senin sesin, susuyorsun. Seni görmek istediğimde ışığı kapatıyorsun. Geleceğe iz kalmasın diye fotoğrafları da yaktın hem. Dokunmayı denemiyorum bile, ne kadar istesem de kaçarsın. Düşünmekten bile çekiniyorum, belki hoşuna gitmez diye.

Öcü gibi bir şeyim senin için, değil mi?

Canımı yakmak sana keyif veriyor mu bilmem; ama ben hiç eğlenmiyorum.

Neyse, hayatımdan sıyrılıyorsun yavaşça. Unutturmaya çalışıyorsun kendini. Çaba sarf ediyorum ben de, unutmak istiyorum. Zor bu, becerebilir miyim bilmiyorum.

**************

Orada olduğunu sanmıyorum aslında; ama varmışsın gibi yapayım hadi. Bu saçma yazıyı artık bitireyim, güzel bir şarkının videosunu ekleyeyim de izle.

Video... Yok mu ki bu sözcüğün Türk dilinde bir karşılığı? "Sesli hareketli görüntü" demek de olmaz ki, hem üç sözcük, hem de tamlama hatalı oldu. "Sesli görüntü" de çıkıyor onun içinden. Vidyo mu desek? Yok yok, eğreti durdu sanki.
...
Hoşça kal.

Suç ve Bela

2007-07-08T00:28:00.001+03:00

Allah hepimizin belasını versin; çünkü hepimiz suçluyuz.

* Fotoğrafı Milliyet gazetesinin galerisinden, "51 yılın en iyi fotoğrafları" gibi bir bölümden aldım.

Bazen de Güzel

2007-06-25T01:04:00.000+03:00

Hep kızgın, kırgın, saldırgan ve karamsar değilim elbet. Güzel şeyler de oluyor bazen.

Örneğin, seçimler yaklaşıyor. Biri milletvekili adayı oluyor. "Eşcinsellerin, travestilerin, yahudilerin... haklarını gözeteceğim" gibi şeyler söylüyor. Bunu yaparken, "Mesela feministler 'Bizi travestilerle aynı kefeye mi koyuyorsun?' derlerse yanlış yapmış olurlar, ezilen birinin başka, hatta daha da ezilen bir topluluğu dışlaması doğru değildir." gibi şeyler de söylüyor. "Eşcinseliz, eziliyoruz." deyip insanların mesela diniyle, şekliyle filan uğraşanlara örnek olur umarım.

Ben siyasetten anlamam, o adamı tanımam, bilmem. Cahilim. İnternette yazılarına göz attım biraz. Samimi mi, değil mi hiç bilmem. İşin iyi yanı, herkesin varlığından adı gibi emin olup yokmuş gibi yaptığı eşcinsellerin (glbt, ebtt, ... tüm farklı cinsel yönelimleri kastediyorum) biraz daha görünür hale gelmesi. Zira Kürtler, Ermeniler, kadınlar ve diğer "azınlık" olarak tanımlanan gruplar -bir sonuç elde edilemese de- temsil ediliyor bir şekilde, en azından.

Başka? Onur haftası geldi işte. "İstanbul'da gökkuşağı doğuyor". Kana bulanmaması, hep renkli kalması ümidiyle, buyrun, buradan.

Daha mı? Bazen "açılınan" arkadaşlar iyi, "normal" davranabiliyor.

İyi olarak tanınıp eşcinselliği açıklamak, eşcinsel olarak tanınıp iyiliği ispatlamaktan çok daha kolay; homofobiyi bile yere serebiliyor bazen.

Güzel bir şarkı ile bitirelim hadi. (Vokaliste dikkat!)

Güzel günler dilerim.

Ben

2007-06-21T18:37:00.000+03:00

Ben dinsizim.

Ben müslümanım.

Ben Ermeniyim.

Ben Türküm.

Ben eşcinselim.

Ben Kürtüm.

Ben popçuyum.

Ben kadınım.

Ben gencim.

Ben yaşlıyım.

Ben çocuğum.

Ben erkeğim.

Ben rapçiyim.

Ben anneyim.

Ben yahudiyim.

Ben fakirim.

Ben komünistim.

Ben babayım.

Ben sağcıyım.

Ben rockçıyım.

Ben milliyetçiyim.

Ben solcuyum.

Ben şöyleyim.

Ben böyleyim.

Sen ne değilsen, ben oyum.

Çünkü sen olmadıklarını sevmiyorsun.

AÇILINMAK

2007-06-21T13:59:00.000+03:00

İlkokulda vardı, ortaokulda vardı hep "top" denen biri. Lisede, eğer o top gerçekten top ise, artan asiliğiyle, gelişen hızlı cevap üretme mekanizması ve biraz daha belirginleşen görünür olma isteğiyle buna "sensin o" diye cevap vermekten uzaklaştı.

Üniversiteye geldi o top. Toplumun içindeki en özgür kültüre; herkesin ilk zamanlarda ne yapacağını şaşırdığı, "daha nasıl saçmalayabilirim" diye keşfin, yaratıcılığın sınırlarını zorladığı o özgürlük ortamına.

"Normal" görünerek arkadaşlar edindi. Kızlarla tanıştı, arkadaş oldu, hatta onlara yazdı bol bol. Sevgililer edindi kendine o kızların içinden.

Her hafta en az bir yalan söyledi; cumartesi gecelerini geçirdiği yer için. Bilmiyordu arkadaşları onun sevişecek birini aradığını o karanlık, havasız, gürültülü, buharlaşmış ter ve alkol solunan kapalı yerlerde. Belki de aradığı başka birşeydi, önemli değil ne olduğu.

Bir gün canına tak etti. Bir arkadaşına söyleyiverdi o iki sözcüğü, "Ben eşcinselim". Yakın arkadaşı, kankası, "birlikte iki yıldır kızları peşinde sürüdüğü" kişi haliyle afalladı.

"Yok len, yeme beni".
"Siktir".
"Saçmalama lan sen erkeksin".
"Eee, Damla?".
"Olm o kadar karı siktin, nerden çıktı şimdi bu?".

Açılınmıştı arkadaşı artık. Her zaman bir topun yanında görülüp, "Ahaha, topa bak, yanındaki de top mu ki len? Yok yav, o bayağı erkek görünüyor" benzeri muhabbetlere maruz kalan yandaki kişi olmuştu. Uçtayken birden ortada buldu kendini. Uçta olmak güzeldi tabi, kimse dokunmaz, o dokunurdu hep. Top olmak iğrenç birşeydi, midesini bulandırırdı. Uçtakiler hep böyle yapardı. Ortada olmak ise, artık küfretmemeyi, midesinin bulanmamasını gerektiriyordu. Birkaç kez arka arkaya telefonu çalan bir topun arkasından "İşler yoğun herhalde, ahaha" diye anırmamayı gerektiriyordu artık. O arkadaşıydı. Karı kız peşinde koştuğu arkadaşıydı. Top da olsa midesinin bulanmaması gerekirdi onun yüzünden. Arkadaş.

Ne yapacağını şaşırdı. "Şimdi bana sarkar mı ki?" diye düşünmeye başladı, hep birlikte sikiş için karı peşinde koştuğu arkadaşı hakkında. Öyle ki, kolunu onun omzuna atmak bile seks kokuyordu artık, sanki hemen devirecek, oracıkta kayıverecekti arkadaşı, ya da çükünü kavrayacak, sakso çekecekti belki. Bunların hepsi zihninde hızlıca geziyordu onu her gördüğünde, her elini sıkışında.

Bir de diğer uçta olmak vardı. O arkadaş olmak. Top olmak. Rol yapmak. Kendin olamamak. Haftada en az bir kez yalan söylemek. Diğer uçta olup, bu uçtaymış gibi yapmak. Bir gün karşı uca geçip arkadaşını da ortaya çekmek. Bazen de çekememek, karşıda tek başına kalmak.

Giz vs Aç

2007-06-19T03:11:00.000+03:00

Aklıma eseni, sözcükleri "ahlak"ın oluşturduğu bir listeden seçmeden yazıyorum. İçerik ve kullandığım dilin seni rahatsız edeceğini düşünüyorsan git buradan.

Ayrıca eşcinsellik burada garip değil.

Resmi şuradan aldım: http://www.fiberdimensions.com/allegra/allegra3.htm

GİZLENMEK

Benim bir "blog"um daha var.

Aslında, benden bir tane daha var. O blog da onun.

Süpermen olmak bile gizlenmesi gereken birşeymiş ki adamcağız hep o ezik tiple dolaşmak zorunda kalırdı.

Sebebiyse; kendimizden farklı olana alışamıyoruz. Hep biz iyiyiz, hep biz doğruyuz. Hep biz.

AÇILMAK

Dün çüküme "muccuk" hareketi yapan kişinin bugün elimi sıkmamasını anlayamıyorum.

Evet, aslında elimden boşalıyorum ben.

DAĞITMAK

Bir ibne olduğum ve bunu herkese söyleyemediğim için kafayı kırdım, evet. Bunu tespit edebildiğin için de seni tebrik eder, büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim. Oha, yok artık!!! Sadece yaşıtlarım ilgimi çekiyor, içini ferah tut sen.

Evet.